Doczekaliśmy się po raz kolejny śniegu w Trójmieście. Co nie jest takie oczywiste, bo mam wrażenie, że z roku na rok zima słabnie. I chociaż jestem już w tym marudnym wieku, gdzie biały puch bardziej mi przeszkadza, niż ekscytuje (szczególnie kiedy zamiast czterech godzin wracam do domu godzin sześć), to na obrazkach wygląda ładnie. Dzięki niemu też Bastion Żubr zmienił się w Bastion Sanki, co przysporzyło w ten weekend wypieków kilku tuzinom dzieciaków.

Tym razem nieco bardziej kolorowo. Nie powiem, mieliśmy z K. niezłą frajdę w bieganiu z lampą po plaży w Orłowie tam i nazad. K. oczywiście biegał więcej, natomiast frajda się skończyła, jak nam zaczęły bez rękawiczek odmarzać palce. Ale było warto, choćby dla małej odskoczni od czarno-białych zdjęć.

"Test" to może zbyt wielkie słowo na to, co chodziło mi od pewnego czasu po głowie. Może "eksperyment" jest bardziej na miejscu.

Jednym z względów, dla których wybrałem system Fuji, jest pewnego rodzaju "analogowe" doświadczenie, które daje X-Pro. To wypadkowa kilku czynników - symulacji filmów, schowanego przez większość czasu wyświetlacza, znakomitego hybrydowego wizjera przypominającego nieco dalmierz. Do tego jest poręczny i szybki.

Ale odkąd go mam, po głowie chodziło mi sprawdzenie tego, jak blisko wyglądu filmu jestem w stanie dojść z obróbką. Poniżej mały wycinek moich prób.

Najpierw zdjęcia z Pentacona Six z Biometarem 80mm f/2.8. Film to Ilford HP5+ 400, wywoływany w DDXie, skan z Epsona V600.

A teraz X-Pro 3 z Fujinonem 23mm f/1.4 R. Obróbka w Lightroomie oparta o profil Acros z filtrem zielonym (od Fuji).

I na koniec zestawienie niektórych klatek, skadrowane do kwadratu w Fuji dla lepszego porównania (Pentacon po lewej).

I jak, opłaca się bawić w wywoływanie i skanowanie filmów?

Dzisiaj porcja zdjęć z ostatniego przejścia na stocznię i z powrotem. Razem z K. (chociaż pewnie bardziej ja) pokręcić się nieco więcej przy ludziach, ale 10:00 rano w sobotę nawet Jarmark nie uratuje. Tym bardziej, że czas i z drugiej strony ograniczony półfinałem MŚ.

Dzisiaj nieco więcej koloru i różnych takich.

No nieźle. Z braku zdjęć w ogóle przeszedłem płynnym ruchem do wrzucania zaległości. Ale z dwojga złego lepiej w tę stronę. Kilka klatek z Sopotu sprzed dwóch tygodni.

Nie są to wymarzone warunki do zdjęć. Ani nieba, ani śniegu, za to dużo błota i szarości. Ale za to sumienie spokojne - spróbowałem. Chociaż w porównaniu do tego, co robią morsy, to moja wewnętrzna próba wyciągnięcia siebie z domu w taką pogodę wydaje się raczej zabawna.

Niezaprzeczalnym plusem wszelkiego rodzaju Jarmarków jest to, że dzięki nim dzieje się, więc wybraliśmy się dzisiaj z moim przyjacielem Kacprem na zdjęcia. Chyba pierwszy raz od przesiadki na X-Pro3 miałem okazję spokojnie fotografować nim na ulicy w dzień i jestem oczarowany. Szybkość działania, frajda z fotografowania, wizjer optyczny, elektroniczny, automatyka... dla kogoś, kto jak ja długo żył na lustrzankach, to wszystko to piękny powiew świeżości. Przyznam, że przez ten aparat trochę filmów mi się kurzy i czeka na dokończenie, ale i na to przyjdzie czas.

Street photo zawsze miało specjalne miejsce w moim serduszku. Kiedy zaczynałem swoją przygodę z fotografią, to niezliczone godziny poświęcałem na oglądanie zdjęć Chrisa Weeksa i Severina Kollera. Jest coś wyjątkowego w zdjęciach z ulicy, co zawsze mnie fascynowało. Pewnie to po części ulotność momentu i ten dreszczyk emocji towarzyszący fotografowaniu na ulicy i możliwość uchwycenia czegoś zwyczajnego w niezwyczajny sposób. Poniżej kilka moich prób przemieszanych ze zwykłymi kadrami z Gdańska.

Nie do końca przewidziałem, że to się tak potoczy.

Trzepiąc drzwiami szafek w poszukiwaniu nie wiadomo czego natknąłem się na moją starą Yashicę Electro. Okazało się, że poczciwy dziadek ma skorodowaną przednią soczewkę, niestety. Jak to bywa w tego typu przypadkach, zamiast naprawić ten aparat, kupiłem trzy kolejne.

Padło na Yashicę Electro GTN i dwa analogowe kompakty Olympusa.

Pierwszy aparat  - na zdjęcia "zaplanowane". Uwielbiam Electro za to, że jest stosunkowo niewielki, półautomatyczny i ma naprawdę sensowny obiektyw.

Dwa kolejne - aby każde z nas miało jeden pod ręką i nie trzeba było zbyt wiele kombinować przed naciśnięciem spustu migawki.

Przyznam szczerze, że dawno nie miałem okazji ładować rolki filmu do aparatu i trochę zaskoczyło mnie, jak trudny w utrzymaniu jest teraz analog.

Pierwsza rzecz, to dostępność filmów i ich cena. Na pewno słyszeliście opinie, że aparaty na film są super, bo trzeba się zastanowić przed zrobieniem zdjęcia. Nic się w tej materii nie zmieniło, może poza tym, że teraz film jest na tyle drogi, że bardzo trzeba się zastanowić.

Inna sprawa to wywoływanie i skanowanie. Tutaj, jak sami zobaczycie, chyba najlepiej ogarnąć temat samemu, w każdym razie przynajmniej jeśli chodzi o skanowanie. Poniżej klatki z Yashiki zeskanowane przez jeden z zakładów w Gdańsku. Miało być premium, nie do końca tak wyszło, więc kolejne posty chyba dopiero, kiedy dorobię się swojego skanera.

To co z kolei się dla mnie nie zmieniło, to przyjemność płynąca z uprawiania analogowej fotografii. Nie będę tu bajdurzył o duszy, klimacie zdjęć i tego typu głupotach, bo każdy może dorobić sobie własną teorię, a i nie każdy może się z tym  zgadzać. Dla mnie jest to frajda, której źródeł jest wiele, a która pozwala przymknąć oko na palce odmarzające na korpusie starego aparatu.

Jeśli chcecie kupić zadbany analogowy kompakt i filmy do niego, to polecam streetcamera35.

A teraz zapraszam na kilka klatek i do zobaczenia przy kolejnych rolkach.

Pierwszą fascynację dronami przeżyłem, kiedy wiele lat temu mój tato kupił pierwszego Phantoma. Ciężko powiedzieć, żeby wtedy był to sport dla każdego. Przed lotem trzeba było podpiąć GoPro, pospinać i podłączyć aparaturę, oszacować każdą minutę w powietrzu z miliona różnych powodów. A między lotami - niekończące się kombinacje ze sprzętem, wymiany ekranów, anten, gimbali.

Dzisiaj wystarczy wyciągnąć małe latajdło z kieszeni i w ciągu 30 sekund jesteśmy w powietrzu. I choć czasy bicia rekordów wysokości czy odległości pewnie już nie wrócą, to właściwie cieszy mnie to, że tak fantastyczny kawałek technologii jest teraz dostępny dla każdego. Każdego, kto się zarejestruje i/lub przejdzie odpowiedni kurs, oczywiście.

Dzięki uprzejmości mojego Świętego Mikołaja, poniżej kilka zdjęć orłowskiego klifu (Gdynia) zrobionych w jedną bardzo mokrą sobotę.

Choć tym razem dość specyficzna. Na koncie mamy wszyscy wiele miesięcy zmagań z koronawirusem. Nieco mniej mamy za sobą ograniczeń, na szczęście do lasu na spacer możemy jeszcze wyjść spokojnie.

A wyjść warto, bo nie bez powodu mówi się o złotej polskiej jesieni! Zresztą, zobaczcie sami.

Miejsce ze zdjęć to Teatr Leśny w Gdańsku. Polecam bardzo mocno na spacery, tereny są przepiękne, a i same ścieżki dość cywilizowane. Jak na ścieżki leśne, oczywiście ;)

Przystań Cesarska w Gdańsku, to dom dla rzeźb Czesława Podleśnego. Humanoidalne figury z cyklu "Rozbitkowie" pilnują zejścia do wody. Polecam serdecznie na spacer, nie tylko w słoneczną pogodę, ale też w nieco bardziej ponure dni, wtedy rozbitkowie robią jeszcze większe wrażenie. Okoliczne tereny stoczni, to genialne miejsce na szwędaczkę. Must have, jeśli odwiedzacie Gdańsk.

Jeszcze dwa miesiące temu molo na Brzeźnie było standardową pozycją w menu każdego weekendu, więc cieszę się, że można znowu legalnie pójść tam na spacer.

Mam mieszane uczucia odnośnie zabudowy w drodze do molo. Szczególnie zagród z kucykami. Z jednej strony to już swego rodzaju tradycja krajobrazowa. Z drugiej - jest na pewno w ścisłej czołówce najbardziej specyficznych rzeczy w Trójmieście.

Znów mnie chwilę nie było. Podejrzewam, że większość z was nie tyle nawet nie tęskni, co mnie już nie pamięta.

Nowy rok przyniósł dużo nowego. Z rzeczy najważniejszych - małą rodzinę, chęć powrotu do zdjęć i koronawirusa. Część mojej rodziny zobaczycie dziś na zdjęciach, chęć powrotu do zdjeć mam nadzieję również, natomiast o tym ostatnim mam nadzieję za jakiś czas zapomnimy.

Lato w pełni: opadające na slipy brzuchy na chodnikach, w powietrzu zapach grillowanego oscypka z Jarmarku, słońce pali twarz, jak go nie przypilnować, a człowiekowi znowu jakoś radośniej.

Wczoraj wieczorem, podczas WOŚPowego "Światełka do nieba", zaatakowany został prezydent Gdańska, Paweł Adamowicz. W wyniku poniesionych ran dziś niestety zmarł.

Gdańsk od dziesięciu lat jest miastem, w którym mieszkam, a od kilku tym, które jest dla mnie domem. Wczorajsze wydarzenia, poza ludzką tragedią, mają dla mnie również wymiar symboliczny. Są zamachem na to, za co kocham to miasto: bezpieczeństwo, wolność, radość z życia.

Naturalną rzeczą dla nas, ludzi, w przypadku tego typu bezsensownego aktu przemocy jest próbować znaleźć sens, wytłumaczenie lub winę. Nie wiem, czy w takim przypadku to konieczne i rozsądne, choć powstrzymanie się od tego na pewno nie pomaga w zaakceptowaniu tak niespodziewanej straty.

Wiem, że pan prezydent Adamowicz był uwielbiany przez tysiące i mam nadzieję, że pamięć o tym choć w minimalnym stopniu pozwoli ukoić ból i pogodzić się z odejściem jego rodzinie, przyjaciołom i mieszkańcom miasta.

Ja natomiast chciałbym jednego. Aby, bez względu na wszystko, każdy mógł stać w dowolnym miejscu na Ziemi z uśmiechem na ustach, z podniesionym zimnym ogniem i nie musiał zastanawiać się, czy za 12 miesięcy dane mu będzie zrobić podsumowanie roku.

Tego życzę sobie i wam.

Cóż, kolejne 365 dni naszych żyć za nami. I choć nie przywiązuję mitycznej wagi do samego momentu zmiany daty, to jest to jednak wygodna klamra zamykająca kolejny okrągły etap. Wygodna do podsumowań, bo pozwala w niczym nieskrępowany sposób połechtać własne ego osiągnięciami ubiegłych miesięcy. Co i ja zamierzam, oczywiście. Choć wciąż bawi mnie myśl, że podsumowania sukcesów nie są raczej mile widziane w kraju, w którym chętniej większość populacji czytałaby o tym, jak mocno się komuś nie udało.

Jeśli chodzi o życie zawodowe, to czas zaktualizować listę - zrealizowałem niemal wszystkie cele, które obiecałem sobie osiągnąć przed trzydziestką. Zostało jeszcze kilka miesięcy, co znaczy, że jeszcze działam. Po cichu liczę na to, że tak jak ja jestem z siebie zadowolony, tak zadowoleni są wszyscy, którzy mają okazję ze mną współpracować.

Jak wiecie (lub wiedzą ci, którzy zaglądają tu dłużej), nie jestem nadmiernym fanem ekshibicjonizmu w sieci, jeśli chodzi o kwestie prywatne. To, co chcę i muszę zaznaczyć, to fantastyczna rodzina, na którą zawszę mogę liczyć i pewnie bez jej wsparcia zacząłbym uderzać głową w ścianę kilka razy w tym roku. Równie niezmiennie dobry, jak rodzina - choć przekorny - mam gust do partnerek. Cieszy mnie też grono doskonałych przyjaciół. Z niektórymi widzę się rzadziej, niżbym chciał, ale nie umniejsza to w żaden sposób mojej radości ze spędzania z nimi czasu. Mam nadzieję, że oni myślą o mnie choć w połowie tak dobrze, jak ja o nich.

Udało mi się w końcówce tego roku spotkać lub porozmawiać również z osobami, z którymi dawno nie miałem okazji, a jednak mają na mnie niemały wpływ, co także zapisuję jako plus.

Moja miłość do zabaw w kuchni - w różnej formie - nabrała jeszcze większej mocy. Zapewniam was, że istnieje gdzieś równoległy wszechświat, w którym stoję choćby na zmywaku w El Celler de Can Roca i czerpię z tego radość. Samo uwielbienie do jedzenia również nie osłabło, co traktuję jako miecz obosieczny. Pluszowy.

Kolejny raz wróciłem do biegania. I przestałem. I pewnie znów wrócę, żeby latem mieć jakąkolwiek formę do rzucania frisbee w parku Reagana.

Co przypomina mi też, że tegoroczne lato było świetne i długie. Tyle dni spędzonych na frisbee, grillach i plaży nie pamiętam chyba odkąd mieszkam w Gdańsku. Może to kombinacja pogody, wolnego czasu i odpowiednich ludzi, ale zupełnie poważnie - rzadko kiedy byłem tak zadowolony z ciepłych tygodni. Tylko roweru nieco mało. Do poprawy.

Jak dobrze wiecie, lubię pisać. Z jakim skutkiem, oceńcie sami (chociaż jest szansa, że jeśli to czytacie, to nie jesteście jednak zbyt obiektywni). Chciałem w 2018 zmierzyć się z czymś większym i bardziej regularnym niż cokwartalne wpisy na blogu. Zacząłem, ale po podzieleniu się tym z kilkoma najbliższymi osobami dotarło do mnie, że nie brzmi to jeszcze jakby to było moje, dlatego muszę sprawę i formę jeszcze przemyśleć.

Dowiedziałem się dlaczego i za co lubię niektóre rzeczy, muzykę, twórczość, wydarzenia, ludzi, zachowania, a dlaczego niektórych nie. I to trochę ustawia priorytety, co bardzo mnie cieszy. Za niespełna 10 miesięcy licznik wieku wskoczy w trójkę na pierwszej pozycji i wydaje mi się, że warto o sobie takie rzeczy już wiedzieć.

Jeśli chodzi o postanowienia noworoczne, to zgodnie z własną tradycją - nie robię. Jestem z osób, które leżąc wieczorem w łóżku rozważają 10 nowych pomysłów, a kolejne 10 skreślają, dlatego miałyby one raczej krótki żywot.

Gdybym miał podsumować miniony rok w jednym zdaniu, to brzmiałoby ono mniej więcej tak: niczego nie żałuję, niczego się nie wstydzę, a wiele udało mi się zrobić.

Czego i wam życzę na ten nadchodzący. Miłego 2019.

This is a data schema stub for Gatsby.js and is not used. It must exist for builds to function

Właściwie dość ironicznie wyszło, bo restartując bloga w nowej odsłonie nie miałem pojęcia, że jedyne co się tu póki co znajdzie, to zdjęcia z wycieczek.

To po części dlatego, że wyrosłem ekshibicjonizmu blogowego na siłę, więc nie za bardzo mam ochotę męczyć was zbędnymi głupotami (a i ze zwykłego szacunku dla własnego czasu wolnego - na siłę ich wymyślać).

Drugim poczęściem jest to, że planowałem wrócić tutaj ze zdjęciami, ale ze zorganizowaniem się w tej kwestii jest mi jakoś wybitnie nie po drodze, ale kto wie - do trzydziestki jeszcze rok, więc jest czas na dorzucenie kilku punktów do listy to do.

Ateny

Tegoroczną przerwę od pracy spędzałem w powiększonym gronie w Atenach. Właściwie nie pamiętam już nawet, dlaczego padło właśnie na Ateny, ale jestem przekonany, że na liście wymagań były: wysoka temperatura, cywilizacja, plaża, owoce morza. Z czego z tymi ostatnimi wystąpił mały problem, ale do tego jeszcze wrócimy. Co ciekawe, to chyba pierwsze wakacje, na które nie zabrałem aparatu - i chyba wyszło lepiej i spokojniej.

Jeśli pierwszą rzeczą, którą widzisz z okna apartamentu jest mural Zeusa, to nabierasz pewności, że nic złego ci się nie stanie, a dni spędzone w mieście nie będą należały do nudnych. I tak właściwie było.

Do zobaczenia

Klasycznie - nie można powiedzieć, że było się w Atenach, jeśli nie spociło się w drodze na szczyt akropolu.

Po wejściu na szczyt, oprócz samych budynków akropolu, podziwiać można genialną panoramę Aten. Muszę przyznać, że do momentu wejścia na górę, nie miałem pojęcia, że to tak ogromna metropolia.

Ten charakterystyczny wysoki punkt panoramy, to "góra" Lyccabettus, o której później.

Rzut beretem od akropolu znajduje się świątynia Zeusa. Punkt warty uwagi szczególnie, jeśli ma się ogromną wyobraźnię, która jest w stanie zrekonstruować to, co nie zachowało się przez te wszystkie lata.

Jeśli mamy jeszcze berety, to możemy rzucić kolejnym i przejść się na Stadion Panateński.

Przy stadionach będąc - udało nam załapać się na mecz Panathinaikosu, choć dzień wcześniej taksówkarz nastraszył nas mówiąc, że od jakiegoś czasu drużyna gra takie padło, że mało kto chce przychodzić na mecze. Najwidoczniej szczęście greckich bogów nam sprzyjało, bo tym razem wygrali.

Po Atenach warto pokręcić się nocą. Jest chłodniej, to raz, a dwa, że te same rzeczy wyglądają kompletnie inaczej i można je odkrywać właściwie na nowo. W okolicy akropolu, między stacjami metra Thissio i Monastiraki, znajdziemy rzędy knajpek.

Nieco dalej znajduje się Anafiotika - historyczna minidzielnica pełna ciasno posklejanych domków. Jeśli kojarzycie klimat Tatooine, to będziecie w domu.

Dobrym pomysłem jest nocny wjazd na górę Lyccabettus. Prowadzi tam gubałówkowa kolejka, chociaż w przypadku nadmiaru sił lub niedomiaru pieniędzy można też wejść pieszo. Nocna panorama z tego miejsca robi wrażenie i chyba był to jeden z ciekawszych punktów w samych Atenach.

Do zjedzenia

Jedzenie to ciężki temat, jeśli chodzi o Ateny. Z jednej strony w większości knajp można znaleźć całkiem niezłe souvlaki i keftedes. Z drugiej natomiast, biorąc pod uwagę położenie, zaskakiwał brak świeżych owoców morza. Chyba w każdej knajpie, którą odwiedziliśmy, 90% dań z nimi udekorowana jest gwiazdką, oznaczającą mrożonki.

Udało nam się trafić świetne świeże mule w I Stoa Ouzeri, którą możemy polecić również na dania mięsne. Łącznie byliśmy tam trzy razy.

Sałatka grecka - cóż, w jednym lokalu świetna, w innym przeciętna i w dodatku prosto z lodówki. Moussaka - z knajpy fatalna, z marketu (tak, kolega się odważył) niezła. Poziom naprawdę różny, ale ciężko tu mieć jakieś konkretne zastrzeżenia do Aten samych w sobie, bo jak mniemam podobnie to wygląda w większości miast nastawionych na turystów. (Chociaż i tak Hiszpania pozostanie moją mekką owoców morza w Europie).

Do picia

Cóż, jeśli jesteście fanami anyżu, to ouzo będzie dla was idealne. Jeśli nie, to pewnie zadowoli was wino (wino domu w większości lokali jest bardzo tanie) lub likier mastiha. Ten ostatni polecamy szczególnie ze względu na specyficzny aromat marchewki i - podobno - zbawienny wpłw na trawienie. Amatorów mocniejszych wrażeń skusi zapewne bimbrowate tsipouro.

Do przymknięcia oczu

Smutnym widokiem w całej metropolii jest widok pozamykanych, opuszczonych budynków i powybijanych okien. Mnóstwo tego typu bezpańskiej zabudowy widać na ulicach Aten i niestety ciężko ten widok ignorować, szczególnie gdy ożywia go widok sporej liczby bezdomnych.

Do pocieszenia

Nie mam pojęcia, czy trafialiśmy dobrze, czy może naprawdę tak jest (w to będę wierzył), ale właściwie wszyscy ludzie, których spotkaliśmy, byli niesamowicie pozytywnie nastawieni. Chętnie zagadywali, nawet w kolejce w sklepie, i byli niezwykle pomocni. Co ważniejsze - większość mówiła całkiem nieźle po angielsku, z czym w ciepłych krajach bywa różnie.

Do poleżenia

Została nam do rozwiązania zagadka plażowania. Udało nam się trafić całkiem przyjemną plażę w okolicach przystanku tramwajowego Edem, ale patrząc na jej rozmiary i to, że było na niej bardzo mało ludzi - Ateńczycy plażują gdzieś indziej.

Co nie zmienia faktu, że plażować się da.

Jeśli macie aspiracje na naturalne SPA, to możecie podjechać do jeziora Vouliagmeni i poddać się naturalnym pieszczotom rybek zamieszkujących tenże zbiornik, albo po prostu poleżeć na leżaczkach w kulturalnych warunkach.

Nieco dalej na zachód od tego jeziora znajduje się znakomita plaża.

Pireus

Jeśli jesteście na dłużej, to warto pojechać do Pireusu. Do miejscowości dojeżdża metro Ateńskie, a spacer jego wschodnim wybrzeżem to świetne nadmorskie widoki.

Jakiś czas temu skończyłem 28 lat. Można by dyskutować nad tym, czy nie bardziej romantyczne byłoby pozostanie w kręgach 27 club po wsze czasy. Zapisanie się na kartach historii obok Cobaina i spółki brzmi dość kusząco, ale po pierwsze: nie nagrałem żadnej płyty i jedyna karta na której znalazłaby się wzmianka o moim przedwczesnym opuszczeniu szołbiznesu to byłby zapewne akt zgonu, a po drugie: mam jakieś tam plany na siebie i kolejne lata.

To chyba dość normalne i powszechne, że za czasy największego swojego rozwoju uznaje się raczej historię nowożytną i ostatnie -naście lub -dziesiąt miesięcy życia. Zastanawiam się tylko, czy nie wynika to jedynie ze zwykłej ludzkiej próżności i przeświadczenia, że jest się coraz mądrzejszym.

Znalazłbym kilka dobrych rzeczy, które zmieniły się od czasów, kiedy ten blog aktualizowany był w miarę regularnie. Nie muszę i nie chcę już nikomu nic udowadniać - jedyną osobą której cokolwiek udowadniam jest moja skromna Kamilowa osoba i planuję pozostawić to w ten sposób na jakiś czas. Staram się robić mniej rzeczy bo wypada. Mam siłę jeszcze wyjść gdzieś w (lub na) weekend, chociaż zdecydowanie częściej na tablicy Facebooka widzę zdjęcia ze ślubów, niż z imprez. Mniej bo wypada, rozumiecie.

Znalazłbym też kilka rzeczy do poprawy. Robię zdecydowanie za mało zdjęć, dużo mniej niż chciałbym. Winy upatruję w tym, że nie ekscytuję się ludźmi do tego stopnia, co kiedyś. Trochę ciężej się ostatnio do tego nastawić, ale pracuję nad tym. Na szczęście sytuację ratują zdolni znajomi, których zdjęcia mogę pooglądać i którym mogę pokibicować. Piszę też za mało, chociaż nie wiem, czy czytających moje wypociny to smuci, czy raczej cieszy. Sklejanie zdań sprawia mi radość, ale mam gdzieś ciągle w tyle głowy, że spisywanie przemyśleń i, co gorsza, dzielenie się nimi, ma w moim wieku tyle sensu, co autobiografia Justina Biebera.

Do cech, które na rozmowie kwalifikacyjnej sprzedałbym jako wadozalety, dodałbym to, że większość rzeczy, które robię, nie do końca mnie zadowalają. To ciągłe szukanie poprawy może i bywa męczące, ale na szczęście skutecznie pozwala znaleźć motywację i odciąga mi głowę od głupot. Mógłbym przecież olać wszystko i zostać blogerką.

Przyjmijmy na chwilę, że jesteście teraz samotnie w lesie, zapada zmrok, a wy musicie przejść jeszcze spory kawał drogi. Kawał, w trakcie pokonywania którego z każdego krzaczka i zza każdego drzewa dobiegają was podejrzane odgłosy, niejednokrotnie sprawiające, że włosy na przedramionach stają wam dęba, a kark zlewa zimny pot. Być może część z was miała nawet wątpliwą przyjemność znaleźć się w podobnej sytuacji, niektórzy może są w stanie sobie to wyobrazić. Jest jednak coś jeszcze bardziej dziwnego.

To kompletna cisza, której nie przerywa nawet szelest drzew ani odłosy ptaków. Cisza w miejscu, w którym kilka tygodni wcześniej był las.

Tak się zdarzyło, że w ten weekend byłem w okolicy wsi Rytel, która jest chyba jedną z tych, które najbardziej ucierpiały w wyniku sierpniowych wichur. Widok powalonego lasu, któremu towarzyszy kompletny brak dźwięków to jedna z rzeczy, które potrafią zostać w pamięci na długo i jeśli będziecie w pobliżu, to polecam zajechać choćby po to, żeby zobaczyć jakie spustoszenie potrafi siać żywioł.

Miałem przy sobie jedynie telefon, chociaż wydaje mi się, że nie ma to i tak większego znaczenia, bo przedziwnego niepokoju towarzyszącego takiej scenerii raczej nie da się oddać na zdjęciu.

PS. Jak widzicie blog zmienił się trochę. Utrzymywanie wordpressa dla takiej częstotliwości nowych wpisów mijało się z celem i zmieniłem platformę. Stare wpisy są dostępne tutaj, chociaż nie wiem na jak długo, bo patrząc na ich treść raczej pozbędę się ich wcześniej niż później. Wielkie dzięki składam na ręce Andrzeja, który pomógł mi dostosować ten motyw do w miarę sensownego wyświetlania zdjęć.

Bardzo lubię dotrzymywać obietnic, szczególnie tych złożonych sobie, dlatego - jak zapewne pamiętacie z krótkiej relacji z Norwegii - postanowiłem naprawić to-jednak-Norwegia-a-nie-Włochy-gate i tym razem postawić nogę w Bergamo. Postawiłem, a właściwie postawiliśmy, nogę, a właściwie nogi, kilka, a właściwie kilkadziesiąt razy, bo stawialiśmy je z terminala do autobusu, który kierował się w stronę Mediolanu. Całkiem prawdopodobne, że tak szybkie opuszczenie miasta to był błąd, ale o tym jeszcze będzie.

Jeśli byliście w jakimś europejskim mieście starszym niż, dajmy na to, 91 lat, to możecie skończyć czytać w tym miejscu i przewinąć do zdjęć.

Ja tymczasem podaję przepis na klasyczne duże miasto z historią: do starówki z centralnym punktem w formie sakralnego zabytku (Katedra Narodzin św. Marii) dodajemy kilka pomniejszych punktów do odhaczenia (na przykład zupełnie nijaką z zewnątrz La Scalę), przyprawiamy odrobiną fortyfikacji (może być Castello Sforzesco), całość podlewamy słońcem i gotowe!

Brzmi to dość oklepanie, ale w rzeczywistości nie jest wcale źle - jeśli przepis jest dobrze wyważony, to raczej zjecie ze smakiem za każdym razem (niech rzuci kamieniem ten,  komu przejadła się pizza). Wszystko natomiast zależy od tego ile dni pod rząd jesteście w stanie jeść to samo danie.

Spędziliśmy w stolicy mody długi weekend i to zupełnie nam wystarczyło. Jeśli jesteście z tych, którzy czytają wszystkie tabliczki w muzeach, to pewnie dacie radę wytrzymać tam dłużej, ale posłuchajcie rady wujka Kamila i zachowajcie energię na inne wojaże. Jest też inne wyjście - zatrzymajcie się na dłużej w Bergamo, podobno jest warte przynajmniej tyle uwagi co sam Mediolan. O czym niestety dowiedzieliśmy się nieco zbyt późno, żeby przeplanować sobie podróż.

Kulinarnie (zupełnie przypadkowo) trafialiśmy raczej nieźle, przerobiliśmy większość chyba włoskich lektur, zaczynając od pizzy, przez pasty, a na gnocchi, piadinach i innych wynalazkach kończąc. Jeden raz na trzy trafiliśmy naprawdę świetną pizzę, pozostałym dwóm nie ustępowało wcale kilka trójmiejskich pizzerii, dlatego jeśli nastawiacie się na drożdżowy placek na każdy posiłek, to spytajcie znajomych (albo TripAdvisora, jeśli ich nie macie) o rekomendacje.

To co musicie wiedzieć, to to, że trochę w tym Mediolanie oszukują. Po pierwsze, gift from afrika, maj frend, to nie do końca gift, a panowie wręczający sznureczki w prezencie potrafią być nachalni i agresywni w wymuszaniu, dobrowolnej oczywiście, opłaty. Po drugie, oszukują wszystkie te szpanerskie butiki Lui Witonów, Prad i innych takich, których jest zatrzęsienie. Torebki tych firm, dokładnie takie same rzecz jasna, kupicie na ulicy za 30 euro od miłych panów, którzy sprzedaż przenieśli na ulice, aby obniżyć koszty euroszoppingu zgrzanym turystom. Po trzecie, na stadionie rozwijają trawę. Po czwarte, ostatnie i najważniejsze, cała ta światowa stolica mody podobno skrzyknęła się na nasz przyjazd i wszystkie modelki wysłała do Paryża, bo wykol oko, ale ciężko spotkać. No nic, trzeba będzie kolejny raz wybrać się pod Wieżę Eiffela.

PS. Wybaczcie kolejność zdjęć. To nie tak, że po rzuceniu bagaży polecieliśmy od razu na stadion - przez pierwszą połowę wycieczki zostawiliśmy aparat w mieszkaniu, żeby trochę ochłonąć.

Jestem raczej człowiekiem zdecydowanym, mianowicie zdecydowanie zbyt często próbuję robić rzeczy, które mają niewielki sens i szanse powodzenia równie wielkie, jak próba wciśnięcia Zenka Martyniuka na Glastonbury. Toteż żeby wszystek pieniądz władowany w zbyt późno kupiony karnet i hektolitry dwuprocentowego piwa, po którym szumi jedynie w pisuarze, nie poszedł na marne: piszę, żeby się pochwalić, że byłem na Openerze.

(Tu przerwa na nieśmiałe brawa, cmoktanie pełne podziwu i próby udawania, że to coś wyjątkowego).

Część z was pewnie miała okazję już być i to nie raz, ale i tak streszczę wam o co chodzi. Codziennie po południu lądujecie w Gdyni, robicie podśmiechujki z ludzi stojących w godzinnych kolejkach do odbioru opasek, chociaż na polu zajmuje to 30 sekund, a następnie stoicie w korku w środku zatłoczonego autobusu, oczywiście z wyłączoną klimatyzacją i zamkniętymi oknami. Tu jest jeszcze nieźle, bo często w trakcie tego etapu słońce puszcza oczko i w połączeniu z zimnym piwem uspokaja mózg, przekonany o tym, że brak płaszczaka może jednak ujdzie na – nomen omen – sucho. Następnie pogoda rozwiewa wszelkie wątpliwości i chodzicie w deszczu od namiotu do sceny głównej, po drodze zahaczając o piwo, słuchacie tych wykonawców, których wybiera niedemokratycznie większość ekipy i marudzicie na wszystkich innych. Jeśli jesteście mną, to marudzicie też na tych, na których nie wypada marudzić publicznie, bo mają już status artysty nieskalanego słabym utworem i wypada nawet cmoktać z aprobatą do dźwięków strojenia gitary. Taka smutna dola ludzi nie znających się na muzyce.

W pewnym momencie ogarniacie, że płaszczak uległ degradacji, zapomnieliście go wysuszyć albo ktoś wam go po prostu ukradł i łapiecie to co jest pod ręką, a nie przecieka, czyli najczęściej worek na śmieci. Główka, rączka, rączka i dzięki temu krótkiemu przerywnikowi rodem z porodówki znów nie mokniemy aż tak bardzo. To takie koncertowe 101 dla ludzi, którzy kiedyś mieli okazję wyjść z domu i musieli przy tym spędzić kilka godzin w deszczu, ale – jak donoszą moje koleżanki blogerki – teraz na „zakładać wora” mówi się „zostawać rasowym trendsetterem”. No nic, znak czasów.
Następnie, o ile nie śpicie w namiocie, czeka was powrotna podróż autobusem, SKMką i innymi środkami komunikacji miejskiej, nierzadko w towarzystwie młodych osób, których rodzice uznali, że wywalenie pięciu stów na bilet „na hajnakena” to niezła cena za cztery dni spokoju w domu. To jest też moment, w którym trzeźwiejecie całkowicie z wszystkich napojów pseudoalkoholowych wypitych tego dnia.

I tak cztery razy.

Jestem całkiem niezły w marudzeniu, ale prawda jest taka, że z dobrą grupą znajomych deszcz nie przeszkadza aż tak, piwa pić nie trzeba, z artystów można coś wybrać, a czas, który się spędza, jest czasem spędzonym dobrze. Polecam, Kamil Wysocki.

Są na świecie rzeczy, które nie śniły się filozofom, a które przypominają mi o tym, że się starzeję. Siwe włosy u znajomych (ja nie siwieję, powiększam placki po obu stronach grzywki, bez dramatu), kierowca Ubera opowiadający o tym, jak "wyrzucił starą do rodziców", albo fakt, że nikt nie pyta mnie już o dowód w sklepie i nie ma żadnej frajdy z kupowania piwa. Nie to, że boję się umierać (jestem ze szkoły Robbiego Williamsa - nie boję się, po prostu nie chcę), ale część z tych rzeczy powoduje u mnie dyskomfort, takie całkiem małe drapiące coś w całkiem niemałym brzuszku, na szczęście szybko zanikające.

Jedną z tych rzeczy są ożenki oraz uwertury do nich - wieczory kawalerskie. Nie zagłębiając się zbytnio w detale moich przemyśleń na temat legalizowania tego, że jest się z kimś innym do końca życia (albo rozwodu), to miewam mieszane uczucia. Z jednej strony - fajnie, że ktoś znajomy dorósł i podjął tak poważną decyzję. Z drugiej - to często początek rozmywania się przyjaciół w życiu rodzinnym, o co ciężko mieć pretensje. Z trzeciej - niektóre personalne wybory potrafią mocno zdziwić i ciężko je wewnętrznie przeboleć. (Chociaż samych zainteresowanych to - słusznie - guzik obchodzi).

W ten weekend miałem okazję być na weekendzie kawalerskim Bartka. Świetny, wyluzowany wypad z telefonem schowanym gdzieś w plecaku i rozmowy o 2 nocy nad jeziorem (bez trzymania się za ręce) upewniły mnie, że na szczęście są ludzie, którzy wiedzą, co robią. Jeśli dołożę do tego obrazka charakter Kasi i fakt, że Tinderowy super lajk to za mało, żeby ich opisać, to... No dobra i tak nie zrozumiecie, ale musicie mi zaufać.

Nie pozostaje mi nic innego, jak: Kasiu, Bartku, najlepszego, jestem o was spokojny!

Jeśli będziecie kiedyś w trakcie imprezy, a znajomy napisze do was z propozycją szybkiego weekendowego wypadu za granicę, to posłuchajcie rady wujka Kamila: należy wtedy kulturalnie przeprosić i powiedzieć, że z chęcią wrócicie do dyskusji następnego wieczoru. Lub za dwa dni, jeśli akurat jest piątek.

Pozwoli wam to uniknąć życia w przeświadczeniu, że lecicie do Bergamo i od razu będziecie świadomi tego, że Bergen jest po pierwsze na północ, a nie południe, po drugie w Norwegii, a nie Włoszech, a po trzecie będziecie mieli czas zastanowić się nad tym, czy różnice temperatur nie sprawiają, że właściwie to jednak niekoniecznie chcecie jechać.

Jestem głupkowaty, ale nie głupi, więc życie w pomyłce trwało wcale nie tak długo i nie zdążyłem nawet kupić japonek i kapelusza. Nieporozumienie nie zmieniło też mojego przeświadczenia, że każdy wypad to kolejne nowe drogocenne doświadczenia, które koniecznie trzeba zdobyć. Jak drogocenne wiedzą ci z was, którzy mieli okazję płacić norweskimi koronami za uciechy na mieście.

Jestem wielbicielem skandynawskiej urody i natury, a widok blond piegowatych fiordów stawiam na równi z wizytą w Luwrze (jeśli nie wyżej), dlatego klamka zapadła i dzięki tanim biletom linii lotniczych PerfumesWatchesCośDoPicia udało mi się spędzić ze znajomymi weekend w Norwegii.

Sobotę w Bergen zaczęliśmy od zwiedzania miasta; udało nam się zaliczyć imprezę na statku, tonę selfie z lokalsami, piwo na meczu, wizytę w klubie, spotkanie z policją, a ostatecznie nawet grilla. Mam słabość do miast z portami, więc sama miejscowość wydała mi się niesamowicie urokliwa. Nie jest też przesadnie zatłoczona turystami, więc można poruszać się swobodnie. Jest portowo, klasycznie, dość rustykalnie, jest sporo drewna i skandynawskiej architektury, więc jeśli lubicie tego typu miejsca, to Bergen jest dobrym wyborem.

Niedzielę natomiast spędziliśmy krążąc na zachód od miasta, szukając kontaktu z naturą. Jeśli jesteście nostalgicznymi odludkami, lubicie sobie puszczać piosenki o umieraniu, jesteście po ASP albo po prostu uwielbiacie przepiękne landszafty - będziecie zachwyceni. Ja byłem i to mimo tego, że jestem bardzo daleko od myśli o przedwczesnym zostawieniu tego szołbiznesu. Jeśli lubicie samotne wycieczki, to idealną opcją na urlop dla was będzie wypożyczenie auta elektrycznego, wyłączenie radia i bezszelestne mknięcie krętymi ścieżkami w akompaniamencie deszczu bębniącego o szybę waszego samochodu. Wrażenia niezapomniane, gwarantuję.

Choć prognozy zapowiadały dramaty pogodowe, to ani razu nie udało nam się na szczęście zmoknąć, wręcz przeciwnie - w pierwszy dzień towarzyszyło nam prawie cały czas słońce.

Zapraszam serdecznie do obejrzenia tych kilku zdjęć, które mimo napiętego grafiku udało się zrobić.

PS. Zapraszam też na mój instagram gdzie również zaczynają się pojawiać zdjęcia z Norwegii.

PS2. Poprzednia wtyczka do komentarzy się popsuła, a deweloper najwyraźniej ma ją w głębokim poważaniu, dlatego do czasu wymyślenia czegokolwiek włączyłem Disqus. Jeśli go nie widzicie, to być może gryzie wam się z AdBlockiem lub podobnymi dodatkami.

PS3. Powoli zanosi się na to, że do Bergamo też jednak trafię.