01

W rodzinie wujka Kamila jestem od niedawna. Mam już 58 centymetrów wzrostu i ważę prawie 5 kilogramów (nie wiem czy to dużo, tak mówi tata), ale mam jeszcze całkiem małe rączki i nóżki.

02

03

Wujek Kamil mówi, że moje stópki są wielkości jego dużego palca u nogi, ale ja też kiedyś podrosnę! Żeby rosnąć jem dużo. Kocham swoją mamę, Agnieszkę za to, że mnie karmi i jest przy mnie nawet kiedy mam kolkę. U taty Zbyszka czuję się równie dobrze i bezpiecznie. Zobaczcie jaka duża jest jego ręka, a jaka ja malutka!

04

Wujek zrobił mi dzisiaj kilka zdjęć, rodzicom pewnie się spodobają. Widziałam, że rodzice kupili duże antyramy – będą w sam raz! Niestety, wystraszył mnie raz swoim aparatem! Niech sobie kupi tę Leicę, będzie mógł mi wtedy robić po cichutku duuuużo zdjęć!

05

Mam śliczne grzechotki, które mama przypina mi na rączki.

06

Mam też skarpetki z grzechotkami – ale lepiej czuję się wierzgając bosymi stópkami, o tak!

07

Mama śmieje się, kiedy dla zabawy rozczapierzam paluszki podczas zakładania skarpetek. To tyle o mnie, pewnie jeszcze kiedyś tu zagoszczę, trzymajcie się!

Lenka

08

01

Relację wypada zacząć od standardowej foty z samolotu – skrzydła na tle nieba. I to tyle – podróż przebiegła bez problemów, godzina lotu z Warszawy i po wszystkim.

Pierwszy szok przeżyłem na lotnisku, gdzie próbowaliśmy uzyskać pomoc odnośnie zakupu biletu cOPENhagen card (3 dni na środki transportu plus Tivoli i muzea) – tu wszyscy, nawet ekipa sprzątająca, mówią po angielsku, więc nawet średnio rozgarnięta osoba, która chociaż trochę liznęła ten język, da sobie w Kopenhadze bez problemu radę. Wszelkie informacje czy też napisy w pociągach, metrze i autobusach są również podawane po angielsku. W trakcie całego pobytu nie spotkaliśmy osoby, która nie potrafiłaby mówić w języku lengłydż – no stress.

Drugi szok – gdzie się podziały auta? Ruch samochodowy w stolicy Danii jest po prostu śmiesznie mały, za to wszędzie są rowery. Miliony rowerów. Miliony milionów rowerów. Jeżdżą starzy, młodzi, brzydcy, ładni, mądrzy, głupi – po prostu wszyscy. Przy ulicy, na której mieszkaliśmy, szacunkowo stało koło kilkuset rowerów – a nie było to centrum miasta. Przy stacjach metra, dworcu itp. nie za bardzo da się zobaczyć parkingi samochodowe. Za to pełno jest rowerowych, gdzie rowery układa się piętrowo. Dodatkowo – chcesz parkować autem? Płacisz nawet pod własnym mieszkaniem!

02 Parking rowerowy przy stacji metra Kongens Nytorv

03

04

Trzeci szok – luzik i podejście do życia. Duńczykom nie spieszy się, siedzą sobie na ulicach, popijają piwko (o tym zaraz), spacerują całymi dniami. W dodatku chyba za punkt honoru postawili sobie pomaganie turystom – nawet bez pytania kilka razy byliśmy zaczepiani pytaniem „do you need help?” przy przeglądaniu map, na przystankach i w podobnych sytuacjach (pierwszy raz po 3 minutach od wyjścia z samolotu). O machaniu i pozdrawianiu turystów nie wspomnę. Byłem świadkiem kiedy pani z okienka biletowego rozłożyła pewnemu Japończykowi mapę Kopenhagi i poradziła którędy ma się udać, aby jak najmniej biegać z bagażami. Szansa na to, że dostanie się po twarzy jest naprawdę znikoma – chodziłem z aparatem po północy, jeździłem metrem i nikt nawet krzywo się nie spojrzał.

Czwarty i piąty szok – piwo i jego cena. Po pierwsze – pić tu można wszędzie nie narażając się na mandat. Przy kanale w pobliżu Islands Brygge wieczorami siedziało po kilkadziesiąt osób, na Nyhavn pewnie były to już setki, ludzie z piwem chodzili przy dworcu centralnym – i dla policji nie jest to żaden problem. Naprawdę nawalonego pana spotkaliśmy tylko raz, kiedy prosił nas o mapę – a warto wspomnieć, że był z zagranicy. Co do ceny piwa – szarpie polską kieszeń. 10-12 koron za piwko 0,33l to całkiem sporo, bo jest to około 5-6 złotych. Piwo w różnych przybytkach radości typu bary potrafi kosztować nawet i 35 koron za 0,5l (ok. 18 zł). Opłaca się je kupować w większej ilości – Duńczycy lubują się w promocjach typu „jeśli weźmiesz 2 piwa to 3 gratis” lub „drugie piwo za 20% ceny”. Oczywiście większość pija Carlsberga (czemu trudno się dziwić), my próbowaliśmy jeszcze Tuborga – również dobry. Da się znaleźć piwka po 4 korony za 0,33l – ale ciężko powiedzieć, żeby były jakoś specjalnie dobre.

Co warto zobaczyć? Na pewno Tivoli. Jest to dość spory park rozrywki, w którym jest całe wesołe miasteczko, mnóstwo lokali, ogromna scena, na której co piątek odbywają się koncerty, jezioro, pomosty, akwarium – cuda wianki. Nam szczególnie przypasowało kupno biletu multi-ride – cały dzień szaleliśmy na rollercoasterze i podobnych atrakcjach.

05 Tivoli, rollercoaster Demon

06 Tivoli, rollercoaster Demon nocą

07 Tivoli nocą

08 Tivoli nocą

09 Tivoli nocą, w tle widoczne Vertigo i rollercoaster Demon

10 W ramach piątkowego Friday Rock wystąpił zespół Dúné. Sądząc po tym, że nie byliśmy się w stanie zbliżyć do sceny na tyle, żeby ujrzeć muzyków, to zespół jest dość popularny w Danii.

11 Akwarium w Tivoli

12 Akwarium w Tivoli

13 Akwarium w Tivoli

14 Centrum miasta nocą, niedaleko jednego z wyjść z Tivoli

Nie wypada nie odwiedzić ulicy Nyhavn, położonej nad kanałem. Mnóstwo lokali plus ludzie siedzący na brzegu kanału i zacumowane statki równa się niesamowity klimat.

15 Nyhavn

16 Nyhavn

17 Nyhavn

18 Nyhavn

Będąc na Nyhavn warto wyłożyć 40 koron na rejs barką po kanałach – trwa on koło godziny, a pozwala zobaczyć z wody ciekawe dzielnice i miejsca Kopenhagi.

19 Łódka na kanale przy dzielnicy Christania. Co ciekawe - jest to dzielnica hipisowska w dużej mierze wyjęta spod prawa, polecam poczytać o niej trochę w internecie.

20 Widok z barki

21 Widok z barki

22 Widok z barki

23 Widok z barki

24 Widok z barki

25 Widok z barki; ludzie opalający się w pobliżu plaży

26 Widok z barki; ludzie na plaży w Kopenhadze

27 Widok z barki; bar w pobliżu plaży

28 Widok z barki

Kopenhaga to całkiem pokaźna baza kulturowa i muzealna, przy czym trzeba tu zaznaczyć, że są to muzea, w których można nacieszyć oko, przeprowadzać doświadczenia, co nieco obejrzeć i tak dalej, więc nie ma miejsca ani czasu na nudę.

29 Carlsberg Glyptotek - muzeum sztuki ufundowane przez browar Carlsberg. Zawiera rzeźby cywilizacji różnych epok, obrazy - większość z nich pochodzi z prywatnej kolecji syna założyciela browaru Carlsberg.

30 Muzeum zoologiczne. Prócz mnóstwa fantastycznych eksponatów zawiera ekspozycje trójwymiarowe, gwarantuje możliwość przeprowadzenia ciekawych doświadczeń z użyciem mikroskopu. Dodatkowo górne piętro poświęcone jest ewolucji i poza dowodami na ewolucję znajdziemy tam m.in. mnóstwo szkieletów (w tym wielorybów) oraz rekonstrukcję pokoju Darwina.

31 Akwarium w Kopenhadze, jedna z sal

32 Konik morski

33 Ryby w akwarium w Kopenhadze

Największa zaleta Kopenhagi – kobiety. Jako że jestem estetą, nie mogłem nie zauważyć, że tych pięknych jest więcej, niż tych nieco mniej pięknych, za to o bogatym wnętrzu ;) Jeżdżą na rowerach, poubierane są kobieco (sukienki, a jeśli spodnie to tylko krótkie). Mają tylko jedną wadę – japonki. Jakoś nie mogę się przekonać do takiego „obuwia”, ale podobno nie można mieć wszystkiego. Ta część relacji fotograficznej jest specjalnie dedykowana Sowie.

34

35

36

37 "Pocałunek w policzek 5 koron, pocałunek w dłoń 7 koron"

38

39

40 A te dziewczęta ucieszyły się ze zdjęcia bardzo ;)

41 Na Nyhavn

42 Na Nyhavn

43 Na Nyhavn

44 Przy barkach na Nyhavn

45 A to zdjęcie zostało zrobione podczas przeprawy kanałem w dzielnicy Christania i moim zdaniem obrazuje całą Danię - luz, kanały, kobieta, kwiatki, rower. I japonki.

46 Dziewczyny cumują łódkę. Co ciekawe w niektórych dzielnicach mieszkańcy mają własne łódki zacumowane tuż pod blokiem - i sądząc po ruchu na kanale chętnie z nich korzystają.

47 Nieopodal jednej z plaż.

48

49

50 Rowerzystki przy stacji metra Islands Brygge, niedaleko naszego hotelu.

51 Przy wejściu do Tivoli od strony dworca głównego.

52

53

54 Przed sceną podczas jednego z koncertów.

55

56

57 Na Nyhavn

58

59 Turystki.

60

61 Na Nyhavn.

62 Coś dla fanów Guns'n'Roses.

63

64

65 Dziewczyny opalają się w parku (Frederiksberg, jeśli mnie pamięć nie myli)

66

67

68 Niania (mama?) na stacji metra.

69

70

71

72

73 A to moje ulubione zdjęcie z tego zestawu. Pani była przepiękna, jednak nie udało mi się zrobić dobrego zdjęcia. To podoba mi się najbardziej, bo zostawia duże pole do domysłów - za te kilka lat będę pamiętał już tylko sytuację i zarys, a nie osobę ;)

Spragnionych większej ilości zdjęć rowerzystek i rowerzystów zapraszam na Cycle Chic, blog poświęcony modzie rowerowej z Kopenhagi.

Poniżej pozostałe zdjęcia z Cph, które trudno zakwalifikować do jakiejkolwiek kategorii.

74

75 "Plaże" miejskie w Kopenhadze mają postać dużych kuwet z piaskiem, więc z typowymi nadmorskimi plażami mają niewiele wspólnego, ale i tak cieszą się popularnością.

76 Zauważyłem, że Duńczycy bardzo lubią tatuaże. Bardzo dużo osób ma choć jeden mały. Na stopie, dłoni, palcu - ale ma.

77 S-tog, taka SKMka ;)

78 Pan zaniemógł po piątkowej nocy.

79

80

81 Święty Mikołaj na wakacjach.

82

83

84 Budka z polskim jedzeniem. 5 pierogów za 45 koron (około 24 złotych) - lepiej zjeść coś w domu ;)

85 Kolejny polski akcent - statek Pogoria.

86

87

88

89 Żaglówki w porcie.

90

91

92 Nie mogłem się powstrzymać, ta okładka w takim formacie rzucała się w oczy ;)

Nie udało się nam zobaczyć syrenki – podobno pojechała w jakieś tournée po świecie. Żeby odbić sobie jej brak w niedzielę udaliśmy się do Malmö w Szwecji. W porównaniu do Danii było tam pusto i wietrznie. Za to most Øresundsbron robił wrażenie.

93

94 Rowery i rowerzystki również były - ale ani tak ładne, ani w takich ilościach jak w Danii.

95

96

97 Øresundsbron

98

99 Stapelbäddsparken, skatepark w Malmö

100 Szwedzi nie wiedzą, że to się robi bez ubrań ;)

101 Na promie powrotnym do Danii. Pamiętam głównie wiatr.

I tak upłynęło te kilka miłych dni w Danii. Pewne jest jedno – jeszcze tam wrócę, choćbym miał wieźć kratę Lecha w bagażu ;)

102

PS. tutaj zobaczysz relację z Berlina

Mojemu szacownemu byłemu współlokatorowi zdarzyło się kilka dni temu podbiec na autobus (jechaliśmy do mnie, wbrew pozorom uczyć się do koła) i niespodziewanie strzeliło mu w plecach. O tyle, o ile w samym autobusie było jeszcze znośnie, tak u mnie w mieszkaniu padł na klęczki i podpierając się na przedramionach spędził tak 4 (słownie CZTERY) godziny w oczekiwaniu na karetkę pogotowia.

Dzwonimy na pogotowie – i tu pierwsze zaskoczenie. Okazało się bowiem, że wbrew temu, co mówią wam na pierwszej pomocy w szkole – sytuacja przypuszczalnego uszkodzenia kręgosłupa (nawet o północy) to nie jest w żadnym wypadku zagrożenie życia i, żeby nie owijać w bawełnę, powinniście się po prostu wypchać. Pan ze szpitala (kolejny raz kochany szpital na Zaspie) „uprzejmie” informuje, że należy się skierować do przychodni.  Pani z przychodni twierdzi z kolei, że skoro kolega nie jest z Gdańska, to również tutaj nie ma czego szukać. Tadam. Róbta, co chceta. Jeszcze jeden telefon do szpitala i jeszcze jedno „uprzejme” odesłanie do przychodni. Przychodnia kapituluje i obiecuje wysłać lekarza… na książeczkę dzwoniącego, a nie poszkodowanego. Trudno, to i tak przełom w sprawie, bierzemy.

Przyjeżdża pani doktor z pielęgniarzem/kierowcą (który, swoją drogą, gadaną dorównywał panom z XL Burgera na Wrzeszczu – „nooo dzielny chłopak, nie pierdnął przy zastrzyku”). Kolega dostaje w strzykawce pyralginę („najmocniejszy lek jaki mamy”), do tego rachunek na 50 złotych i dalej jesteśmy w takiej sytuacji jak wcześniej, przy czym nie mamy już na Finlandię na znieczulenie. Koło 2 w nocy (około godziny po przyjeździe pani doktor) sytuacja nadal jest beznadziejna, koledze łzy kręcą się w oczach, a lek nic nie daje. Kolejny telefon do szpitala – kolejne nic, brak stanu zagrożenia życia, przy czym bezczelny dyżurny nie chcąc podać własnego nazwiska odsyła z tekstem: „proszę bardzo, może pani złożyć skargę, proszę bardzo, ale nie podam pani nazwiska, to wszystko się nagrywa” (środa, koło 2:17).

Tym razem podejmujemy inną taktykę – A. jedzie taryfą do przychodni po skierowanie do szpitala, ja zostaję z kolegą. Kolega rozważa telefon do TVN24 („oni szybciej przyjadą niż te #*@!&$ pogotowie”), co z perspektywy czasu wydaje mi się najlepszym wyjściem w takich sytuacjach. Po zdobyciu skierowania dzwonimy raz jeszcze do szpitala – pan uprzejmie informuje, że jak sobie chcemy, to możemy wynająć prywatnego przewoźnika. OK. I tu ciekawa rzecz – kolega ma zejść sam (przypominam o kręgosłupie) na dół, bo pan w samochodzie jest sam. Cytując popularne ostatnio „komixxy” – are you fucking kidding me? Jest koło 3:30, przyjeżdża karetka – a kierowcą jest ten sam pielęgniarz, który przyjechał do nas wcześniej. Okazuje się, że skierowanie do szpitala nie wystarczy, bo potrzebne jest jeszcze jedno, na przewóz. Po kilku brzydkich słowach moich i kolegi biorę go pod ramię i próbujemy iść kawałek – wtedy pan z karetki pozwala usiąść poszkodowanemu w samochodzie i obiecuje wykonać jakiś telefon. W końcu zabierają przyjaciela do szpitala – sukces. Od momentu pierwszego telefonu na pogotowie do przyjazdu karetki mijają prawie cztery godziny. Warto przy tym wspomnieć, że do szpitala mamy jakieś 200 metrów (kolega nigdy by tam nie doszedł, samo zjechanie windą to był wyczyn) i szpital odmówił wysłania karetki tylko po to, żeby prywatny przewoźnik przyjechał aż z… Sopotu. Jeśli tak jest dla państwa taniej to okay. Oczywiście ja szedłem pieszo, mijając przy SORze przynajmniej jeden pusty ambulans i ćmiącego papierosa pana w fartuszku.

W szpitalu zabierają kolegę na badania i każą wrócić nam po niego rano.

Rano przepisują mu dwa leki i wypuszczają na „wolność”. Wolność skończyła się podjechaniem do naszego mieszkania taryfą (200m). Ból nie zelżał do zeszłego piątku a na dzień dzisiejszy kolega jest już (dopier0?) w stanie usiąść, chociaż o poruszaniu się w jakimś większym zakresie nie ma mowy.

Pisałem ostatnio z kolegą o eutanazji i innych ciekawych tematach, tak w ramach wymiany poglądów. Prawda jest taka, że w Polsce nie trzeba legalizować eutanazji – wystarczy po prostu spróbować się leczyć w państwowych placówkach.

ps. Sam osobiście, jak już zacznę pracę, wykupię „abonament” w prywatnej przychodni, z ciekawości, dla porównania.

edit: tutaj równie ciekawy przypadek, tym razem z Warszawy

SOR

01

02

03

04

05

Poniżej zwierzaków portret własny.

06

07

Z rzeczy ciekawych albo mniej – mimo że weekend był krótki, to dość intensywny. Piwo ostatnio najlepiej smakuje na świeżym powietrzu i odkrywamy bogactwo smaków piw maści różnej. Trzymajmy tylko wspólnie kciuki, żeby nie okazało się kiedyś, że policja nie podziela naszej radości płynącej z degustacji pod gołym niebem. Nie licząc wypadów na piwo obskoczyliśmy chyba z trzy lokale gastronomiczne (tak to jest, jak nikomu nie chce się gotować na obiad, a w trakcie imprezy piwo włącza zasysanie w żoładku) i stwierdzić po głębszym namyśle muszę, że jeśli chodzi o pizzę, to najlepiej iść do Piwnica Pizza, natomiast na kebaba i pogaduchy (szalenie miły duet właścicielka – córka ;)) do McKebaba. Szkoda, że w trójmieście za takie pieniążki takich przyjemności nie da się uświadczyć. To by było na tyle, jeśli chodzi o ranking przyjemności z życia płynących, lokali i zabieranie głosu w dyskusji „co, gdzie, jak i za ile”.

Najedzona czy nie, królowa jest tylko jedna i tym razem wymyśliła sobie wideo promujące najnowszą trasę. Mix różowej landrynki z Behemothem nie wyszedł za bardzo i na pewno takie gotowanie odbije jej się czkawką. Kicz-wideo promujące „gwiazdę” (bo czy gwiazdy grają w Myślibórzu, Zdzieszowicach i tak dalej?), która nie ma nic do przedstawienia własną osobą – oto szołbiz i cała prawda o naszych „królowych”.

Ok, wiem, że mi nie uwierzycie, ale cuda się zdarzają. Wracając z wyprawy po piwo pomogliśmy starszej pani zanieść torby z rzeczami do jej mieszkania. To pierwszy cud, bo, jak wiadomo, studenci mają gdzieś wszystko prócz piwa i jedzenia. Drugi cud – staruszka nagrodziła nas tyloma zapiekankami, ile tylko daliśmy radę unieść, dodatkowo jeszcze po garści pomidorów dla każdego. Jakie wrażenie to zrobiło na spragnionych i głodnych studentach – mówić chyba nie muszę ;)

Sesja egzaminacyjna się skończyła, więc czas wziąć się za sesje zdjęciowe. Pierwszy efekt poniżej, w roli głównej Agata. Zapraszam również na www.kamilwysocki.com

01

02

03

04

05

06

07

Nie pozostaje mi więc nic innego, jak życzyć wam wesołych świąt!
Tym, którzy nie obchodzą życzę bogatego Mikołaja. (A Niemcy podobno z powrotem chcą gwiazdora, czy coś, chociaż nie wiem ile w tym prawdy – widziałem to zdaje się w Metrze.)

Po świętach wracamy z nową sesją więc stay tuned.

Debil i Ewil

Debil i Ewil, polecam!

Dzisiejsza historia opowiada o pacjentce, której to dostało się w niedzielne popołudnie sporej gorączki, kaszlu i totalnej niemocy. Kiedy złe sprawy przybrały na sile zdecydowaliśmy się zaciągnąć ją (o 2:00 w nocy) do szpitala na zaspie. Jako że o tej porze otwarty jest tylko oddział ratunkowy podeszliśmy do okienka i po chwili (pani była na fajce) zaczęto nas (pacjentkę) obsługiwać. I tu pierwsza miła niespodzianka. Wiecie co może usłyszeć człowiek, który ledwo stoi na nogach a zdecyduje się pójść do lekarza?

„Pani jest z Pelplina, ja pani nie przyjmę.”

Po bataliach okazało się, że jednak przyjmie, ale ostatni raz, znajcie łaskę pana. Przy okazji dowiedziałem się ciekawej rzeczy o sposobie działania naszej służby zdrowia, być może wy wiecie, ale ja nie wiedziałem – otóż mając lekarza rodzinnego w Pelplinie nie można leczyć się w Gdańsku za darmo. Szok, trzeba przestać podróżować. Kto wymyślił taką głupotę – nie wiem.

Pani wypisała kartę, zagroziła fakturą za usługę i kazała iść dalej. Trafiliśmy do pana, który przyjął pacjentkę. Po pół godziny, kiedy głosy z gabinetu ucichły cały kontakt się zerwał. Próbowałem zaczepić przechodzącego lekarza, który na „przepraszam” oraz „proszę pana” traktował mnie jak powietrze i dopiero kiedy wpieprzyłem mu się w drzwi do gabinetu zdecydował się udzielić informacji – dziewczyna ma badania, będzie za półtorej godziny. Fajnie. Dobrze, że wzięła telefon bo okazało się, że jest już długość korytarza dalej i zasypia z kroplówką. Równie fajnie, dziękuję za rzetelne informacje, których panu nie chciało się/nie mógł/miał gdzieś udzielić. Sorry, ale jesteśmy chyba w cywilizowanym kraju, więc jak przyprowadzam kogoś do szpitala to mam prawo wiedzieć co się z nim dzieje, tak? No ale to nie wszystko.

Pacjentka wyszła na korytarz (drugi raz). Okazało się, że badanie było równie fajne jak informacje i przy tym dość bezpośrednie, bo sprytny pan (już inny) po prostu… sam się obsłużył.

Czekamy dalej, po półtorej godziny od wejścia miały być wyniki badań. No a po tym czasie okazało się, że mogą być za trzy-cztery godziny, „nie wiadomo”.

W trakcie czekania poznaliśmy przemiłego pana, którego historia jest równie ciekawa. Jego ciężarna dziewczyna zemdlała w mieszkaniu. Wystraszony zadzwonił na pogotowie i zdziwił się bardzo bo dyspozytor spytał go czy nie ma może samochodu albo czy nie może jakiegoś załatwić żeby przywieźć kobietę do szpitala. Po tłumaczeniu, że gdyby miał to by nie dzwonił wysłano karetkę. No i standard kolejny u nas, odmówiono zabrania go na pokład. O 22:00 powiedziano mu, że dziewczyna będzie miała badania. Od 24:00 do 4:00 był na etapie „zaraz wyjdzie” i miał go jeszcze kiedy wychodziliśmy.

Wracając do naszej sprawy i wyników z godzinnym opóźnieniem – wypisanie recepty potrwało „jedynie” 30 minut, przy czym diagnoza – świńska grypa.

Jak to działa, że jest epidemia czy pandemia nawet świńskiej grypy, a pacjentką rzuca się po całym szpitalu? Nie żeby mi to przeszkadzało, bo przynajmniej wiadomo było co się dzieje, ale biorąc pod uwagę to, że to choroba zakaźna to jest to co najmniej dziwne. I jeszcze jedna ciekawa rzecz, ci co mieli to pewnie wiedzą, ci co nie to niech siądą…

Świńską grypę leczy się gripexem.

Dla mnie kolejny szok, nie załapałem tylko chyba tego zamieszania ze szczepionkami, komu to na co jak jest gripex? :D

Szok w trampkach z tą naszą służbą zdrowia, lepiej od razu umrzeć niż chorować bo zamieszania tyle, że głowa pęknie zanim się sięgnie po gripex. Nerwy straszne, bo wszyscy mają cię gdzieś a ty nie możesz dowiedzieć się o co chodzi. Nieścisłości z tą grypą wręcz kosmiczne, ja osobiście wkładam ją między bajki. Ciekawostka kolejna, żeby się dowiedzieć czegokolwiek wtykałem komórkę z włączonym aparatem w szybki w drzwiach, w drzwi i robiłem zdjęcia sal – to nie dziwi absolutnie nikogo, ani lekarzy ani pielęgniarki, nawet pacjentów nie.

W każdym razie – ogonków świńskich nie mamy (w każdym razie pacjentka – ja mam jeden, ale raczej do świntuszenia niż świński).

DODATEK 1. Informator płci żeńskiej (O.) donosi, że w tym samym szpitalu wylądował po grypie żołądkowej. Po 45 minutach kiedy pani doktor skończyła rozmowę z pielęgniarką i przyjęła informatora O. wysłuchała objawów (bóle brzucha) i postawiła diagnozę – jest pani w ciąży. Ciąży oczywiście nie było, była grypa, informator do tej pory jest zmieszany ;)

Autor zaznacza, że jest to blog – możesz lub nie musisz się zgadzać z poglądami tu zawartymi, które pisane są ku uciesze prowadzącego. Autor również prosi mądrzejszych od siebie o pomoc w rozwikłaniu zagadki służby zdrowia i wprost mówi, że jego poglądy wynikają z jego logicznego (?) rozumowania.

Ach, PS. Żeby nie było, że cała służba jest do dupy – dwa lata temu jeden pan dosłownie na godziny przed studniówką w 5 minut postawił mi trafną diagnozę i wyleczył mnie z nerwobóli klatki piersiowej i co za tym idzie bezdechów. Chwaląc też szpital na zaspie – podobno rodzić tam fajnie, bo można podpłacić i dostać własną panią do pilnowania brzucha.

PS2. Pacjentka przekazuje, że gripex jest do d*** i że ma ochotę na maminy krupnik.

Dobrze, że choć o zwierzęta dbają i zakazane jest drażnić je lodami, słusznie – gdyby każdej rybce raz w tygodniu miano kupić loda to ceny zwierzątek niebotycznie by wzrosły.

edit: Może jestem stary i nie na czasie ale obejrzyjcie to…

Ręce, kurka, opadają. Polski szołbyznes. Lans na każdym ryju jaki tylko nie schodzi z pierwszych stron gazet.

Polecam najlepiej to podsumowujący kawałek OSTRa, „Ty sobie możesz” (co bardziej wrażliwych na brzydkie słowa proszę o zaprzestanie słuchania).

btw. Dobry artykuł, „Wyznania paparata”.

Jeśli chodzi o sam efekt to nie wiem do końca co myśleć, z jednej strony jakiegoś przełomu nie ma (a podświadomie na jakiś czekałem) ale z drugiej jest teraz „delikatniej”. Wyszło tylko na to, że Wysocki marudzi ;)

Za pomoc wypadałoby podziękować Tomaszkowi (standard :D) i Kili (która jednocześnie sponsoruje tutaj backstage). Wielkie uściski ;) (Fryz Modern Talking u mnie z tego zdjęcia jest niestety nieaktualny, zgoliłem :D) Sierota jestem – dziękuję przede wszystkim Karolince, która dzielnie pozowała mimo braku konieczności machania głową w deszczu ;)

Wiosna się zaczęła, prywatnie zmian aż za dużo, jak to na wiosnę :)

Kończę się odzywać bo odzywać się ochoty nie mam wcale.

Po więcej zdjęć zapraszam na www.kamilwysocki.com