01

W rodzinie wujka Kamila jestem od niedawna. Mam już 58 centymetrów wzrostu i ważę prawie 5 kilogramów (nie wiem czy to dużo, tak mówi tata), ale mam jeszcze całkiem małe rączki i nóżki.

02

03

Wujek Kamil mówi, że moje stópki są wielkości jego dużego palca u nogi, ale ja też kiedyś podrosnę! Żeby rosnąć jem dużo. Kocham swoją mamę, Agnieszkę za to, że mnie karmi i jest przy mnie nawet kiedy mam kolkę. U taty Zbyszka czuję się równie dobrze i bezpiecznie. Zobaczcie jaka duża jest jego ręka, a jaka ja malutka!

04

Wujek zrobił mi dzisiaj kilka zdjęć, rodzicom pewnie się spodobają. Widziałam, że rodzice kupili duże antyramy – będą w sam raz! Niestety, wystraszył mnie raz swoim aparatem! Niech sobie kupi tę Leicę, będzie mógł mi wtedy robić po cichutku duuuużo zdjęć!

05

Mam śliczne grzechotki, które mama przypina mi na rączki.

06

Mam też skarpetki z grzechotkami – ale lepiej czuję się wierzgając bosymi stópkami, o tak!

07

Mama śmieje się, kiedy dla zabawy rozczapierzam paluszki podczas zakładania skarpetek. To tyle o mnie, pewnie jeszcze kiedyś tu zagoszczę, trzymajcie się!

Lenka

08

01

Relację wypada zacząć od standardowej foty z samolotu – skrzydła na tle nieba. I to tyle – podróż przebiegła bez problemów, godzina lotu z Warszawy i po wszystkim.

Pierwszy szok przeżyłem na lotnisku, gdzie próbowaliśmy uzyskać pomoc odnośnie zakupu biletu cOPENhagen card (3 dni na środki transportu plus Tivoli i muzea) – tu wszyscy, nawet ekipa sprzątająca, mówią po angielsku, więc nawet średnio rozgarnięta osoba, która chociaż trochę liznęła ten język, da sobie w Kopenhadze bez problemu radę. Wszelkie informacje czy też napisy w pociągach, metrze i autobusach są również podawane po angielsku. W trakcie całego pobytu nie spotkaliśmy osoby, która nie potrafiłaby mówić w języku lengłydż – no stress.

Drugi szok – gdzie się podziały auta? Ruch samochodowy w stolicy Danii jest po prostu śmiesznie mały, za to wszędzie są rowery. Miliony rowerów. Miliony milionów rowerów. Jeżdżą starzy, młodzi, brzydcy, ładni, mądrzy, głupi – po prostu wszyscy. Przy ulicy, na której mieszkaliśmy, szacunkowo stało koło kilkuset rowerów – a nie było to centrum miasta. Przy stacjach metra, dworcu itp. nie za bardzo da się zobaczyć parkingi samochodowe. Za to pełno jest rowerowych, gdzie rowery układa się piętrowo. Dodatkowo – chcesz parkować autem? Płacisz nawet pod własnym mieszkaniem!

02 Parking rowerowy przy stacji metra Kongens Nytorv

03

04

Trzeci szok – luzik i podejście do życia. Duńczykom nie spieszy się, siedzą sobie na ulicach, popijają piwko (o tym zaraz), spacerują całymi dniami. W dodatku chyba za punkt honoru postawili sobie pomaganie turystom – nawet bez pytania kilka razy byliśmy zaczepiani pytaniem „do you need help?” przy przeglądaniu map, na przystankach i w podobnych sytuacjach (pierwszy raz po 3 minutach od wyjścia z samolotu). O machaniu i pozdrawianiu turystów nie wspomnę. Byłem świadkiem kiedy pani z okienka biletowego rozłożyła pewnemu Japończykowi mapę Kopenhagi i poradziła którędy ma się udać, aby jak najmniej biegać z bagażami. Szansa na to, że dostanie się po twarzy jest naprawdę znikoma – chodziłem z aparatem po północy, jeździłem metrem i nikt nawet krzywo się nie spojrzał.

Czwarty i piąty szok – piwo i jego cena. Po pierwsze – pić tu można wszędzie nie narażając się na mandat. Przy kanale w pobliżu Islands Brygge wieczorami siedziało po kilkadziesiąt osób, na Nyhavn pewnie były to już setki, ludzie z piwem chodzili przy dworcu centralnym – i dla policji nie jest to żaden problem. Naprawdę nawalonego pana spotkaliśmy tylko raz, kiedy prosił nas o mapę – a warto wspomnieć, że był z zagranicy. Co do ceny piwa – szarpie polską kieszeń. 10-12 koron za piwko 0,33l to całkiem sporo, bo jest to około 5-6 złotych. Piwo w różnych przybytkach radości typu bary potrafi kosztować nawet i 35 koron za 0,5l (ok. 18 zł). Opłaca się je kupować w większej ilości – Duńczycy lubują się w promocjach typu „jeśli weźmiesz 2 piwa to 3 gratis” lub „drugie piwo za 20% ceny”. Oczywiście większość pija Carlsberga (czemu trudno się dziwić), my próbowaliśmy jeszcze Tuborga – również dobry. Da się znaleźć piwka po 4 korony za 0,33l – ale ciężko powiedzieć, żeby były jakoś specjalnie dobre.

Co warto zobaczyć? Na pewno Tivoli. Jest to dość spory park rozrywki, w którym jest całe wesołe miasteczko, mnóstwo lokali, ogromna scena, na której co piątek odbywają się koncerty, jezioro, pomosty, akwarium – cuda wianki. Nam szczególnie przypasowało kupno biletu multi-ride – cały dzień szaleliśmy na rollercoasterze i podobnych atrakcjach.

05 Tivoli, rollercoaster Demon

06 Tivoli, rollercoaster Demon nocą

07 Tivoli nocą

08 Tivoli nocą

09 Tivoli nocą, w tle widoczne Vertigo i rollercoaster Demon

10 W ramach piątkowego Friday Rock wystąpił zespół Dúné. Sądząc po tym, że nie byliśmy się w stanie zbliżyć do sceny na tyle, żeby ujrzeć muzyków, to zespół jest dość popularny w Danii.

11 Akwarium w Tivoli

12 Akwarium w Tivoli

13 Akwarium w Tivoli

14 Centrum miasta nocą, niedaleko jednego z wyjść z Tivoli

Nie wypada nie odwiedzić ulicy Nyhavn, położonej nad kanałem. Mnóstwo lokali plus ludzie siedzący na brzegu kanału i zacumowane statki równa się niesamowity klimat.

15 Nyhavn

16 Nyhavn

17 Nyhavn

18 Nyhavn

Będąc na Nyhavn warto wyłożyć 40 koron na rejs barką po kanałach – trwa on koło godziny, a pozwala zobaczyć z wody ciekawe dzielnice i miejsca Kopenhagi.

19 Łódka na kanale przy dzielnicy Christania. Co ciekawe - jest to dzielnica hipisowska w dużej mierze wyjęta spod prawa, polecam poczytać o niej trochę w internecie.

20 Widok z barki

21 Widok z barki

22 Widok z barki

23 Widok z barki

24 Widok z barki

25 Widok z barki; ludzie opalający się w pobliżu plaży

26 Widok z barki; ludzie na plaży w Kopenhadze

27 Widok z barki; bar w pobliżu plaży

28 Widok z barki

Kopenhaga to całkiem pokaźna baza kulturowa i muzealna, przy czym trzeba tu zaznaczyć, że są to muzea, w których można nacieszyć oko, przeprowadzać doświadczenia, co nieco obejrzeć i tak dalej, więc nie ma miejsca ani czasu na nudę.

29 Carlsberg Glyptotek - muzeum sztuki ufundowane przez browar Carlsberg. Zawiera rzeźby cywilizacji różnych epok, obrazy - większość z nich pochodzi z prywatnej kolecji syna założyciela browaru Carlsberg.

30 Muzeum zoologiczne. Prócz mnóstwa fantastycznych eksponatów zawiera ekspozycje trójwymiarowe, gwarantuje możliwość przeprowadzenia ciekawych doświadczeń z użyciem mikroskopu. Dodatkowo górne piętro poświęcone jest ewolucji i poza dowodami na ewolucję znajdziemy tam m.in. mnóstwo szkieletów (w tym wielorybów) oraz rekonstrukcję pokoju Darwina.

31 Akwarium w Kopenhadze, jedna z sal

32 Konik morski

33 Ryby w akwarium w Kopenhadze

Największa zaleta Kopenhagi – kobiety. Jako że jestem estetą, nie mogłem nie zauważyć, że tych pięknych jest więcej, niż tych nieco mniej pięknych, za to o bogatym wnętrzu ;) Jeżdżą na rowerach, poubierane są kobieco (sukienki, a jeśli spodnie to tylko krótkie). Mają tylko jedną wadę – japonki. Jakoś nie mogę się przekonać do takiego „obuwia”, ale podobno nie można mieć wszystkiego. Ta część relacji fotograficznej jest specjalnie dedykowana Sowie.

34

35

36

37 "Pocałunek w policzek 5 koron, pocałunek w dłoń 7 koron"

38

39

40 A te dziewczęta ucieszyły się ze zdjęcia bardzo ;)

41 Na Nyhavn

42 Na Nyhavn

43 Na Nyhavn

44 Przy barkach na Nyhavn

45 A to zdjęcie zostało zrobione podczas przeprawy kanałem w dzielnicy Christania i moim zdaniem obrazuje całą Danię - luz, kanały, kobieta, kwiatki, rower. I japonki.

46 Dziewczyny cumują łódkę. Co ciekawe w niektórych dzielnicach mieszkańcy mają własne łódki zacumowane tuż pod blokiem - i sądząc po ruchu na kanale chętnie z nich korzystają.

47 Nieopodal jednej z plaż.

48

49

50 Rowerzystki przy stacji metra Islands Brygge, niedaleko naszego hotelu.

51 Przy wejściu do Tivoli od strony dworca głównego.

52

53

54 Przed sceną podczas jednego z koncertów.

55

56

57 Na Nyhavn

58

59 Turystki.

60

61 Na Nyhavn.

62 Coś dla fanów Guns'n'Roses.

63

64

65 Dziewczyny opalają się w parku (Frederiksberg, jeśli mnie pamięć nie myli)

66

67

68 Niania (mama?) na stacji metra.

69

70

71

72

73 A to moje ulubione zdjęcie z tego zestawu. Pani była przepiękna, jednak nie udało mi się zrobić dobrego zdjęcia. To podoba mi się najbardziej, bo zostawia duże pole do domysłów - za te kilka lat będę pamiętał już tylko sytuację i zarys, a nie osobę ;)

Spragnionych większej ilości zdjęć rowerzystek i rowerzystów zapraszam na Cycle Chic, blog poświęcony modzie rowerowej z Kopenhagi.

Poniżej pozostałe zdjęcia z Cph, które trudno zakwalifikować do jakiejkolwiek kategorii.

74

75 "Plaże" miejskie w Kopenhadze mają postać dużych kuwet z piaskiem, więc z typowymi nadmorskimi plażami mają niewiele wspólnego, ale i tak cieszą się popularnością.

76 Zauważyłem, że Duńczycy bardzo lubią tatuaże. Bardzo dużo osób ma choć jeden mały. Na stopie, dłoni, palcu - ale ma.

77 S-tog, taka SKMka ;)

78 Pan zaniemógł po piątkowej nocy.

79

80

81 Święty Mikołaj na wakacjach.

82

83

84 Budka z polskim jedzeniem. 5 pierogów za 45 koron (około 24 złotych) - lepiej zjeść coś w domu ;)

85 Kolejny polski akcent - statek Pogoria.

86

87

88

89 Żaglówki w porcie.

90

91

92 Nie mogłem się powstrzymać, ta okładka w takim formacie rzucała się w oczy ;)

Nie udało się nam zobaczyć syrenki – podobno pojechała w jakieś tournée po świecie. Żeby odbić sobie jej brak w niedzielę udaliśmy się do Malmö w Szwecji. W porównaniu do Danii było tam pusto i wietrznie. Za to most Øresundsbron robił wrażenie.

93

94 Rowery i rowerzystki również były - ale ani tak ładne, ani w takich ilościach jak w Danii.

95

96

97 Øresundsbron

98

99 Stapelbäddsparken, skatepark w Malmö

100 Szwedzi nie wiedzą, że to się robi bez ubrań ;)

101 Na promie powrotnym do Danii. Pamiętam głównie wiatr.

I tak upłynęło te kilka miłych dni w Danii. Pewne jest jedno – jeszcze tam wrócę, choćbym miał wieźć kratę Lecha w bagażu ;)

102

PS. tutaj zobaczysz relację z Berlina

Również na blogu tego portalu wylądowaliśmy w najlepszych zdjęciach dnia.

Na reszcie „rozgłośni” internetowych róznie. Na Digarcie to co od paru miesięcy – czyli przekreśliłem szanse na popularność i światową sławę nie zamieszczając w kadrze żadnego mleczyka ;) Deviantart – całkiem, całkiem.

Odchodząc od tej sesji, innym z kolei ciekawym wydarzeniem jest publikacja sesji Moniki w internetowym magazynie zza Odry – KameraKunstMagazin. Pobrać i obejrzeć można za darmo, więc zachęcam serdecznie do zobaczenia wydania czwartego (issue 4) tutaj.

To chyba na tyle z przechwalania się w dzisiejszym wpisie ;) Na osłodę i wspomnienie poprzednich zdjęć mam dla was dzisiaj kilka fot z backstage’u, autorstwa Muska i Bartka. Foty zza kulis lubię równie mocno co właściwe zdjęcia z sesji, dlatego, jeśli to tylko możliwe, staram się, żeby z każdej sesji było ich przynajmniej kilka. Filmy to już totalny luksus i czad, ale z reguły i dodatkowa osoba w ekipie – więc logistycznie jest trudniej. Pod niektórymi zdjęciami pozwolę sobie zamieścić krótkie komentarze objaśniające ;)

01

02 Bartek "Aziz" K. i Asia ;)

03

04

05

06 Konkurs lotów na blendzie ;) Muska skok miał być nawet na filmie, ale ze względu na ikarowe lądowanie postanowiliśmy go pominąć :P

07 A tak powstaje zdjęcie na "główną" ;)

08 Bartek konserwuje i nabłyszcza powierzchnie płaskie ;)

09 Przy okazji portretów

10 A tu można rozpoznać jedną charakterystyczną scenę z filmu ;)

11

12 Niestety czasami i fotograf musi się poświęcić ;)

13 Nasz kierowca Dzwonek spieszy z pomocą pod postacią klapków dla modelki - paskudne dno :D

14 Foto pamiątkowe i finalne zatknięcie flagi z powrotem na pomoście, którą zdjęliśmy co by nie bruździła w kadrze ;)

Wyszedł mi jakiś taki chasejarvisowy wpis ;)

Zmieniając temat, muszę przyznać, że jestem zniesmaczony tym, co się dzieje w kraju, w którym przyszło mi żyć – ale nie chcę tego komentować, bo chamstwo i prostactwo należy raczej zbywać milczeniem. Cieszę się tylko, że jakimś cudem wyszło tak, a nie inaczej. Szkoda, że mój inny blog, poświęcony takim „rozważaniom”, przymarł mi jakiś czas temu bo miałbym o czym pisać, oj miałbym…

Na pewno napisałbym tam o mundialu. Jestem zdania, że:
a) miejsce ośmiornic jest w wodzie lub na talerzu,
b) wygrali faktycznie najlepsi – bo jeszcze nie widziałem sytuacji w której wygrałby ktoś gorszy, to się kłóci z językiem polskim ;)
Dodatkowo bardzo cieszę się (chociaż liczyłem jednak na pierwsze miejsce) z trzeciego miejsca Niemiec. Na wordpressie przydałyby się fenomenalne tagi rodem z Twittera (w roli głównej mój wpis, pogrążony przez ośmiornicę Paula):

A u mnie? Zmiany, niestety.

Mojemu szacownemu byłemu współlokatorowi zdarzyło się kilka dni temu podbiec na autobus (jechaliśmy do mnie, wbrew pozorom uczyć się do koła) i niespodziewanie strzeliło mu w plecach. O tyle, o ile w samym autobusie było jeszcze znośnie, tak u mnie w mieszkaniu padł na klęczki i podpierając się na przedramionach spędził tak 4 (słownie CZTERY) godziny w oczekiwaniu na karetkę pogotowia.

Dzwonimy na pogotowie – i tu pierwsze zaskoczenie. Okazało się bowiem, że wbrew temu, co mówią wam na pierwszej pomocy w szkole – sytuacja przypuszczalnego uszkodzenia kręgosłupa (nawet o północy) to nie jest w żadnym wypadku zagrożenie życia i, żeby nie owijać w bawełnę, powinniście się po prostu wypchać. Pan ze szpitala (kolejny raz kochany szpital na Zaspie) „uprzejmie” informuje, że należy się skierować do przychodni.  Pani z przychodni twierdzi z kolei, że skoro kolega nie jest z Gdańska, to również tutaj nie ma czego szukać. Tadam. Róbta, co chceta. Jeszcze jeden telefon do szpitala i jeszcze jedno „uprzejme” odesłanie do przychodni. Przychodnia kapituluje i obiecuje wysłać lekarza… na książeczkę dzwoniącego, a nie poszkodowanego. Trudno, to i tak przełom w sprawie, bierzemy.

Przyjeżdża pani doktor z pielęgniarzem/kierowcą (który, swoją drogą, gadaną dorównywał panom z XL Burgera na Wrzeszczu – „nooo dzielny chłopak, nie pierdnął przy zastrzyku”). Kolega dostaje w strzykawce pyralginę („najmocniejszy lek jaki mamy”), do tego rachunek na 50 złotych i dalej jesteśmy w takiej sytuacji jak wcześniej, przy czym nie mamy już na Finlandię na znieczulenie. Koło 2 w nocy (około godziny po przyjeździe pani doktor) sytuacja nadal jest beznadziejna, koledze łzy kręcą się w oczach, a lek nic nie daje. Kolejny telefon do szpitala – kolejne nic, brak stanu zagrożenia życia, przy czym bezczelny dyżurny nie chcąc podać własnego nazwiska odsyła z tekstem: „proszę bardzo, może pani złożyć skargę, proszę bardzo, ale nie podam pani nazwiska, to wszystko się nagrywa” (środa, koło 2:17).

Tym razem podejmujemy inną taktykę – A. jedzie taryfą do przychodni po skierowanie do szpitala, ja zostaję z kolegą. Kolega rozważa telefon do TVN24 („oni szybciej przyjadą niż te #*@!&$ pogotowie”), co z perspektywy czasu wydaje mi się najlepszym wyjściem w takich sytuacjach. Po zdobyciu skierowania dzwonimy raz jeszcze do szpitala – pan uprzejmie informuje, że jak sobie chcemy, to możemy wynająć prywatnego przewoźnika. OK. I tu ciekawa rzecz – kolega ma zejść sam (przypominam o kręgosłupie) na dół, bo pan w samochodzie jest sam. Cytując popularne ostatnio „komixxy” – are you fucking kidding me? Jest koło 3:30, przyjeżdża karetka – a kierowcą jest ten sam pielęgniarz, który przyjechał do nas wcześniej. Okazuje się, że skierowanie do szpitala nie wystarczy, bo potrzebne jest jeszcze jedno, na przewóz. Po kilku brzydkich słowach moich i kolegi biorę go pod ramię i próbujemy iść kawałek – wtedy pan z karetki pozwala usiąść poszkodowanemu w samochodzie i obiecuje wykonać jakiś telefon. W końcu zabierają przyjaciela do szpitala – sukces. Od momentu pierwszego telefonu na pogotowie do przyjazdu karetki mijają prawie cztery godziny. Warto przy tym wspomnieć, że do szpitala mamy jakieś 200 metrów (kolega nigdy by tam nie doszedł, samo zjechanie windą to był wyczyn) i szpital odmówił wysłania karetki tylko po to, żeby prywatny przewoźnik przyjechał aż z… Sopotu. Jeśli tak jest dla państwa taniej to okay. Oczywiście ja szedłem pieszo, mijając przy SORze przynajmniej jeden pusty ambulans i ćmiącego papierosa pana w fartuszku.

W szpitalu zabierają kolegę na badania i każą wrócić nam po niego rano.

Rano przepisują mu dwa leki i wypuszczają na „wolność”. Wolność skończyła się podjechaniem do naszego mieszkania taryfą (200m). Ból nie zelżał do zeszłego piątku a na dzień dzisiejszy kolega jest już (dopier0?) w stanie usiąść, chociaż o poruszaniu się w jakimś większym zakresie nie ma mowy.

Pisałem ostatnio z kolegą o eutanazji i innych ciekawych tematach, tak w ramach wymiany poglądów. Prawda jest taka, że w Polsce nie trzeba legalizować eutanazji – wystarczy po prostu spróbować się leczyć w państwowych placówkach.

ps. Sam osobiście, jak już zacznę pracę, wykupię „abonament” w prywatnej przychodni, z ciekawości, dla porównania.

edit: tutaj równie ciekawy przypadek, tym razem z Warszawy

SOR

01

Po dwóch godzinach biegania i wylewania potów, zakończył się I Bieg Papiernika organizowany przez zakład International Paper Kwidzyn. Dziwnym zbiegiem okoliczności wyszło, że, zamiast robić zdjęcia, głównie filmowałem (tyle dobrze, że chociaż aparatem ;)), wobec czego zbyt wielu zdjęć w dzisiejszym wpisie nie będzie. Co do samej imprezy – świetny pomysł. Widać było, że wszyscy dobrze się bawili i, mimo że niektórzy tragicznie wymęczeni wpadali na linię mety, to bieg sprawił im radość. Nie zgodzę się tylko ze zdaniem zasłyszanym gdzieś w tłumie, że podobno, gdy przebiegnie się i ukończy cały bieg, to „można byłoby drugi raz jeszcze przebiec”. Sorry, Winnetou, widać było po biegaczach, że nie można.

02

Jak widać, w biegu brały również osoby niepełnosprawne, na pojazdach, które widać wyżej i trzeba przyznać – osiągały świetne wyniki.

03

04

05

A teraz, wspomniany film. Oglądać w HD. Mój jest materiał, muzyka i montaż taty ;)

ps. Spichlerz ma dla was ankietę (TUTAJ), więc jeśli ktoś ma ochotę się wypowiedzieć np. za konkretną muzyką albo zakazem palenia (co jest genialną sprawą, no more śmierdzące ciuchy) to ma tym razem okazję to zrobić ;)

Karolina i Peter

W Kwidzynkowie konkurs miss. Na portalu momentalnie rozgrzebano życie prywatne kandydatek, mniej sympatyczni zaczęli sobie na niektórych używać, a ja z racji zajęcia muszę tylko przyklasnąć jednej opinii – zdjęcia zaprezentowane w internecie są tragicznej wręcz jakości i wykonane bez jakiejkolwiek dbałości. Dziwi mnie więc w jaki sposób wybrać miss internetu, skoro nie ma możliwości kandydatki sensownie ocenić. Mam nadzieję, że to tylko startowa wpadka organizatorów i zapowiadane już cotygodniowe zdjęcia w gazecie będą lepiej wykonane.

z wesela Karoliny i Petera

Co do muzyczki na koniec, polecam serdecznie płytę Czesława, która jest – co tu dużo mówić – rewelacyjna. Z każdym odsłuchaniem jest coraz to lepiej.

ps. Od dzisiaj pod każdym wpisem jest zestaw ikonek, które umożliwiają podzielenie się wpisem na różnych portalach społecznościowych, endżoj ;)

01

Mimo próśb latawiec odmówił współpracy.

02

03

Do naszej kontemplacji nad upadkiem tego asa przestworzy przyłączyli się również inni. Zaiste smutny był to widok.

04

05

A co do całej tej tragedii ostatnio – jestem urodzonym hipokrytą, jak całkiem chyba spora część społeczeństwa (przynajmniej tak wynika z moich obserwacji), ale jeszcze nie na tyle wielkim, żeby najpierw obśmiewać, a teraz wywieszać flagę z kirem na balkon, przyczepiać ją do samochodu i udowadniać, jak to się wszyscy pomyliliśmy. I to nie dlatego, że nie obśmiewałem, tylko dlatego, że nie będę teraz wciskał kitu i udawał niewiniątka. Jest to tragedia, oczywiście, w ludzkim wymiarze, jak najbardziej, temu zaprzeczać nawet nie mam zamiaru. A najlepiej całą sytuację podsumuje chyba poniższe zdjęcie.

06

PS. wiadomość z pierwszej ręki – podobno latawiec nie miał pozwolenia na start, bo jakaś chmura w Islandii, czy coś podobnego

I mała muzyczna chwilka na koniec:

Będzie nam trzeba:
- 4 pomidory
- ogórek zielony długi
- papryka (podobno najlepiej zielona, ale z braku laku…)
- czarne oliwki (fajne są, pachną jak porzeczki)
- serek feta, favita etc.
- 1 kostka
- sałata
- czerwona cebula (koniecznie!)
- sos sałatkowy grecki marki Prymat (plus woda i olej w ilości łyżek po trzy)

(STUDENCI! Podpowiem, że tylko sałaty i sosu nie udało mi się kupić w Biedronce.)

Na początek w kostkę kroimy pomidory i ogórek (uprzednio wypada je umyć, bo nie wiadomo, co z nimi robiła pani z zieleniaka).

01

02

03

Następnie płuczemy sałatę i delikatnie w paluszkach rwiemy ją na małe kawałeczki (nie wolno kroić, magia wtedy ucieka!).

04

Następnie kroimy w krążki czerwoną cebulę (czyli po prostu kroimy ją w poprzek i wypychamy paluszkiem to takie brzydkie białe w środku).

05

06

Przyszła pora na oliwki. Najpierw je wąchamy – pachną jak porzeczki! (Ciekawe, czy dałoby radę zrobić z nich wino, wino porzeczkowe jest dobre!) Następnie, w zależności od tego, czy jesteśmy hardkorem, albo je kroimy na trzy-cztery, albo nie. Ja jestem hardkorem i pokroiłem. (Swoją drogą za poniższe zdjęcie Agata powinna dostać fotograficznego Oskara, pachnie Grecją!)

07

Możemy teraz pokroić w kostkę ser feta i wrzucić go do miski. Z racji tego, że krojenie sera feta skończyło się uwaleniem niemożebnym całej kuchni – zdjęć nie będzie. Uwaga – jeśli nie jesteś fetomaniakiem to ten punkt przenosimy na koniec, czytaj dalej!

Tworzymy dressing do sałatki korzystając ze wspomnianego sosu Prymat. Wsypujemy go do szklanki, dodajemy trzy łyżki duże (stołowe?) wody, trzy oleju i ewentualnie kapkę octu winnego do smaku (sprawdzone, działa). Dresujemy naszą sałatkę.

08

W tym miejscu wypada przeprosić was za to, że pichcimy w garnku a nie w misce… Niestety, bezczelny Paskal zabrał moją miskę do programu.

I tu cię mam, drogi czytelniku! Zapomniałeś o papryce! Szybciutko kroimy ją w paski i dorzucamy.

09

No i – voila! Sałatka gotowa. Prawda, że wygląda apetycznie?

10

Ok, może nie do końca, ale gwarantuję, że smakuje niesamowicie! Paskal obiecał mi, że niedługo zdradzi sekret mieszania sałatki tak, by ser feta nie rozlatywał się po całej misce. Update: Paskal się odezwał, oczywiście fetę dodajemy na końcu, gdy pomieszamy wszystkie warzywa, chyba że jesteśmy takim fetomaniakiem, jak ja i lubimy, jak wszystko jedzie fetą.

Oto zdjęcie zadowolonego smakosza.

11

Dzisiejsze zdjęcia sponsoruje Agata, prezentera w koszulkę ubrał jego brat (sorry bro, niechcący, wpadnij na rolki w weekend to odbierzesz), natomiast składniki ufundował budżet rodziców (talent kulinarny mam po mamie).

Dziękuję serdecznie, już tylko nutka na lepsze trawienie:

1

2

Powodzi się. A dzień później Wnusiu przyszedł, zrobiliśmy zdjęcie jego buzi i wykończyliśmy Jasia. Tym razem Wędrowniczka, z jUKeju.

(Ten wpis miał być dłuższy ale moje procesy tentegowania w głowie nie dały rady i okazało się, że zdjęcia, które chciałem wrzucić już dawno wrzuciłem. Sorry!)

btw. nowy portal społecznościowy, galerianki.pl

Ok, wiem, że mi nie uwierzycie, ale cuda się zdarzają. Wracając z wyprawy po piwo pomogliśmy starszej pani zanieść torby z rzeczami do jej mieszkania. To pierwszy cud, bo, jak wiadomo, studenci mają gdzieś wszystko prócz piwa i jedzenia. Drugi cud – staruszka nagrodziła nas tyloma zapiekankami, ile tylko daliśmy radę unieść, dodatkowo jeszcze po garści pomidorów dla każdego. Jakie wrażenie to zrobiło na spragnionych i głodnych studentach – mówić chyba nie muszę ;)

Sesja egzaminacyjna się skończyła, więc czas wziąć się za sesje zdjęciowe. Pierwszy efekt poniżej, w roli głównej Agata. Zapraszam również na www.kamilwysocki.com

01

02

03

04

05

06

07