Chcę jednocześnie zaznaczyć, że tekst ten ma charakter typowo satyryczny, wszelkie zbieżności są przypadkowe i mam nadzieję, że nikogo nie urażą, a Pary Młode będą mogły po weselu zweryfikować na ile tekst ten pokrywa się z prawdą. Zaczynamy.

CIOTKI PLOTKI
Poruszają się w formacjach bojowych po dwie naraz. Ciotka plotka jak ognia unika tańca, marudzi, że kamerzysta filmuje ją przy jedzeniu kotleta, a gdy tylko muzyka zabrzmi wychodzi na salę taneczną ze swoją partnerką i razem oddają się (oczywiście zabezpieczając ściany i framugi drzwi przed upadkiem) uroczej czynności konsultacji trafności doboru sukienek u przedstawicielek płci piękne tudzież jak alkomat poddają badaniu na stężenie procentów przedstawicieli płci męskiej. Pod największym obstrzałem, od dawien dawna, jest Panna Młoda i jej suknia. Ma tren, nie ma trenu, prosta, zdobiona, biała, ecru – jeśli fotograf jakimś cudem zapomni sfotografować suknię Panny Młodej to ciotki plotki z pewnością będą w stanie przedstawić jej obraz nawet do 30 lat po ślubie.

WUJEK GRAJTA
Cicha woda brzegi rwie. Przez pierwsze kilka godzin wesela o wujku grajcie nie słychać nic, za to w godzinach późno wieczornych można go zlokalizować po bojowym okrzyku „grajta, k***a!” gdy tylko muzyka kapeli ucichnie na chwilkę. Czas, w którym wujek zauważa przerwę w muzyce jest zbliżony do odstępu czasu między zmianą światła z czerwonego na zielone a klaksonem kierowcy za tobą. Patrz też hasło – wujek zagrajta.

WUJEK ZAGRAJTA
Wujek zagrajta na godzinę przed północą przypomina sobie o hiciorach z lat młodości i spędza długie minuty na próbie wymuszenia od zespołu piosenek typu „Czerwone maki pod Monte Cassino” albo „Dziwny jest ten świat”. Wujku zagrajto – zespół z pewnością zn te szlagiery, jednak w trosce o dobre samopoczucie Młodych nie chce sprowadzić wesela do poziomu parteru. Warto zauważyć, że funkcję wujka zagrajty często pełni dziadek zagrajta.

KUZYNKA MISS
Niekwestionowana gwiazda wesela, najładniejsza z ładnych, przyprawia o palpitacje serca pozostałe kuzynki i koleżanki Młodej Pary. Gdyby ktokolwiek miał wątpliwości co do jej tożsamości – łatwo ją poznać po tym, że „przypadkiem” często gości na filmie weselnym i zdjęciach. Jeśli kamerzystów jest dwóch – najpierw lokalizujemy młodszego, a potem kuzynkę miss. Równie często gości w obiektywie kamery szpiegowskiej ciotek plotek.

SIOSTRY KSERO
Siostrami ksero zostają kobiety, które niespodziewanym zbiegiem okoliczności są posiadaczkami identycznych sukienek. Na parkiet wychodzą naprzemiennie (może nikt nie zauważy), a gdy przypadkiem trafią na niego razem – chowają się w ramionach partnerów.

KUZYNKA PIOSENKARKA
Kuzynki piosenkarki przeoczyć się nie da – po oczepinach wykonuje popisowy bloczek wraz z zespołem. Laureatka idola, konkursu pieśni ludowej, uczestniczka szkolnego teatrzyku. Poziom jej umiejętności jest odwrotnie proporcjonalny do ilości wykonywanych piosenek – zespoły nie lubią konkurencji.

KUZYNKA TANCERKA
Rozłożysta sukienka, modne butki na obcasie, wiruje jak zabawkowy bączek – tak można najkrócej opisać kuzynkę tancerkę. Robi poważne miny, zajmuje pół parkietu i mimo, że szczytem sławy było wystąpienie w grupie tańca ludowego, ma aspiracje na podium w „Tańcu z gwiazdami”. Zdarza się, że pełni również funkcję kuzynki miss.

DZIADY (w niektórych regionach również MASZKI)
Pojawiają się przed północą. Nazwa adekwatna do pełnionej funkcji. (Jak można wypić szklankę wódki bez popicia?!)

DZIECI
Zdarza się, że brak ich na weselu, ale z reguły wpadają na salę taneczną w dużych grupach i z umiłowaniem oddają się rock’n’rollowym ślizgom na kolanach w stronę zespołu. Gra kończy się gdy jedno z dzieci zdobędzie 100 punktów wpadając w perkusję, bądź pozostawione przypadkowo krzesło. Wtedy przerzucają się na równie ciekawą zabawę o wdzięcznej nazwie „pomachajmy kamerzyście przed obiektywem”.

WUJEK GREENBOX
Po którymś głębszym łatwo zlokalizować wujka greenboxa – stoi przed obiektywem kamery, plecami do kamerzysty. Im ważniejsza część wesela (oczepiny są ulubionym momentem wujków na przeprowadzanie akcji greenbox) tym częściej wujek greenbox zajmuje swoją bojową pozycję. Ku uciesze kamerzysty, oczywiście.

CIOCIA/WUJEK FOTOGRAF
Typ fotografa kupił sobie niedawno lustrzankę, więc dlaczego by nie oszczędzić trochę kasy i nie powierzyć mu zadania nadwornego fotografa? Fotograf od rana jak szalony lata ze swoim nowiutkim aparatem i robi po 5 zdjęć w serii wszystkiemu, co się rusza. Podczas przysięgi małżeńskiej działa jak wujek greenbox na weselu. Chcieli dużo zdjęć – to będą je mieli. Prezentem dla Młodej Pary jest płyta DVD z nieprzebranymi siedmioma tysiącami zdjęć – i to by było na tyle z pamiątki z wesela.

WUJEK KARATEKA
Typ współcześnie rzadko spotykany, niegdyś bardzo popularny. Koło trzeciej nad ranem przypomina sobie stare waśnie i wraz z innym Bogu ducha winnym wujkiem rozpoczyna śmiertelny pojedynek. Walka kończy się widowiskowym bigos fatality i bruderszaftem, czasami interwencją Pary Młodej. Rano po bójce zostaje brak wspomnień z wesela i podbite oko.

Do opisania zostali mi jeszcze kamerzysta, fotograf i kapela. Ktoś ma jakieś pomysły? ;) Do zobaczenia w części drugiej artykułu!

PS. Mam wakacje – a to oznacza zdjęcia!

01

02

03

04

05

Poniżej zwierzaków portret własny.

06

07

Z rzeczy ciekawych albo mniej – mimo że weekend był krótki, to dość intensywny. Piwo ostatnio najlepiej smakuje na świeżym powietrzu i odkrywamy bogactwo smaków piw maści różnej. Trzymajmy tylko wspólnie kciuki, żeby nie okazało się kiedyś, że policja nie podziela naszej radości płynącej z degustacji pod gołym niebem. Nie licząc wypadów na piwo obskoczyliśmy chyba z trzy lokale gastronomiczne (tak to jest, jak nikomu nie chce się gotować na obiad, a w trakcie imprezy piwo włącza zasysanie w żoładku) i stwierdzić po głębszym namyśle muszę, że jeśli chodzi o pizzę, to najlepiej iść do Piwnica Pizza, natomiast na kebaba i pogaduchy (szalenie miły duet właścicielka – córka ;)) do McKebaba. Szkoda, że w trójmieście za takie pieniążki takich przyjemności nie da się uświadczyć. To by było na tyle, jeśli chodzi o ranking przyjemności z życia płynących, lokali i zabieranie głosu w dyskusji „co, gdzie, jak i za ile”.

Najedzona czy nie, królowa jest tylko jedna i tym razem wymyśliła sobie wideo promujące najnowszą trasę. Mix różowej landrynki z Behemothem nie wyszedł za bardzo i na pewno takie gotowanie odbije jej się czkawką. Kicz-wideo promujące „gwiazdę” (bo czy gwiazdy grają w Myślibórzu, Zdzieszowicach i tak dalej?), która nie ma nic do przedstawienia własną osobą – oto szołbiz i cała prawda o naszych „królowych”.

Będzie nam trzeba:
- 4 pomidory
- ogórek zielony długi
- papryka (podobno najlepiej zielona, ale z braku laku…)
- czarne oliwki (fajne są, pachną jak porzeczki)
- serek feta, favita etc.
- 1 kostka
- sałata
- czerwona cebula (koniecznie!)
- sos sałatkowy grecki marki Prymat (plus woda i olej w ilości łyżek po trzy)

(STUDENCI! Podpowiem, że tylko sałaty i sosu nie udało mi się kupić w Biedronce.)

Na początek w kostkę kroimy pomidory i ogórek (uprzednio wypada je umyć, bo nie wiadomo, co z nimi robiła pani z zieleniaka).

01

02

03

Następnie płuczemy sałatę i delikatnie w paluszkach rwiemy ją na małe kawałeczki (nie wolno kroić, magia wtedy ucieka!).

04

Następnie kroimy w krążki czerwoną cebulę (czyli po prostu kroimy ją w poprzek i wypychamy paluszkiem to takie brzydkie białe w środku).

05

06

Przyszła pora na oliwki. Najpierw je wąchamy – pachną jak porzeczki! (Ciekawe, czy dałoby radę zrobić z nich wino, wino porzeczkowe jest dobre!) Następnie, w zależności od tego, czy jesteśmy hardkorem, albo je kroimy na trzy-cztery, albo nie. Ja jestem hardkorem i pokroiłem. (Swoją drogą za poniższe zdjęcie Agata powinna dostać fotograficznego Oskara, pachnie Grecją!)

07

Możemy teraz pokroić w kostkę ser feta i wrzucić go do miski. Z racji tego, że krojenie sera feta skończyło się uwaleniem niemożebnym całej kuchni – zdjęć nie będzie. Uwaga – jeśli nie jesteś fetomaniakiem to ten punkt przenosimy na koniec, czytaj dalej!

Tworzymy dressing do sałatki korzystając ze wspomnianego sosu Prymat. Wsypujemy go do szklanki, dodajemy trzy łyżki duże (stołowe?) wody, trzy oleju i ewentualnie kapkę octu winnego do smaku (sprawdzone, działa). Dresujemy naszą sałatkę.

08

W tym miejscu wypada przeprosić was za to, że pichcimy w garnku a nie w misce… Niestety, bezczelny Paskal zabrał moją miskę do programu.

I tu cię mam, drogi czytelniku! Zapomniałeś o papryce! Szybciutko kroimy ją w paski i dorzucamy.

09

No i – voila! Sałatka gotowa. Prawda, że wygląda apetycznie?

10

Ok, może nie do końca, ale gwarantuję, że smakuje niesamowicie! Paskal obiecał mi, że niedługo zdradzi sekret mieszania sałatki tak, by ser feta nie rozlatywał się po całej misce. Update: Paskal się odezwał, oczywiście fetę dodajemy na końcu, gdy pomieszamy wszystkie warzywa, chyba że jesteśmy takim fetomaniakiem, jak ja i lubimy, jak wszystko jedzie fetą.

Oto zdjęcie zadowolonego smakosza.

11

Dzisiejsze zdjęcia sponsoruje Agata, prezentera w koszulkę ubrał jego brat (sorry bro, niechcący, wpadnij na rolki w weekend to odbierzesz), natomiast składniki ufundował budżet rodziców (talent kulinarny mam po mamie).

Dziękuję serdecznie, już tylko nutka na lepsze trawienie:

Ciepłość oznacza też to, że będzie można się wziąć za focenie. Po ostatnich przygodach z robieniem zdjęć w zimę przeszła mi ochota na odmrażanie sobie tyłka i granie „na czas”.

Przedwczoraj twórczo spędziłem czas na próbach wydłubania filmu ze strony Reserved i udało się, chociaż sam film jest raczej mizernej rozdzielczości. Za to in plus jest to, że od razu udało się wydłubać zdjęcia ;) Polecam ściągnąć sobie też making of, ciekawy pomysł na zrobienie pustyni w studio.

Reserved SS/2010

Myslovitz podobno 6 kwietnia zaczynają nagrywać nową płytę. Po 4 latach, więc nie chciałbym być na ich miejscu, jeśli okaże się, że jest słaba ;) Panowie, drugą „Miłość w czasach popkultury” poprosimy!

A na muzyczny deserek No!No!No! – Doskonały plan. Miks Wojtka Powagi, Przemka Myszora i Tomka Makowieckiego.

PS. Jeśli znacie jeszcze strony zbudowane w klimacie podobnym do strony Reserved (z filmem w tle, albo filmem jako gadżet) to poproszę o linki ;) Ja tylko dorzucę, że Big Star też ma przyzwoicie :)

Mikroblog – to rodzaj dziennika internetowego, w którym głównym nośnikiem informacji są krótkie wpisy mające zazwyczaj długość jednego zdania. Tak jak zwykłe blogi, mikroblog może oprócz wpisów tekstowych zawierać zdjęcia, klipy dźwiękowe czy filmowe; może byc dostępny dla każdego lub wąskiej grupy wyselekcjonowanych przez autora czytelników.^[1][2]

Główną ideą mikroblogów jest przekazywanie informacji, o czynności jaką się w danej chwili wykonuje, krótkich przemyśleń lub planów, które ma się zamiar zrealizować w najbliższym czasie. Możliwe jest także prowadzenie konwersacji pomiędzy użytkownikami, przy użyciu wpisów.

Chcesz puścić linka do teledysku? Wpisujesz linka, klikasz wyślij – pyk, wszyscy znajomi na portalu go widzą. Chcesz się spytać o to, jak się ubrać albo co jest modne? Piszesz „#moda Czarne kozaczki i białe portki?” – pyk, użytkownicy kanału #moda odpowiedzą ci (pod warunkiem, że nie piszesz głupot takich, jak ten mój przykładowy wpis). Przykładów można by mnożyć i mnożyć… Jesteś na imprezie? Puszczasz smsa pod numer serwisu „Dobra biba, XXX zaprasza, DS5″ – pyk, masz gości. (Do smsów wrócę potem, bo blip pod tym względem jest rewelacyjny.)

Najbardziej znanym systemem, od którego wszystko się zaczęło, jest twitter. Jest to zagraniczny portal i jego zaletą jest to, że można subskrybować kanały praktycznie wszystkiego, czego się da – czasopism, gwiazd, osób prywatnych, newsów z różnych dziedzin. Z tego też magicznego powodu subskrybuję na twitterze blogi fotografów, ciekawych osobistości ze świata seriali i tym podobne (chociaż liczba mnoga to, przyznaję, nadużycie – z twittera korzystam najkrócej ;)). Twittera mają też m.in. Platforma Obywatelska i Gazeta Wyborcza.

Drugi, z systemów, który mi leży najbardziej to blip. Raz, że jest polskim tworem, więc ma polskich użytkowników i współpracuje z gadu-gadu.pl, dwa, że ma jedną fajną – w każdym razie dla mnie – opcję, bo żeby zaktualizować status możemy wysłać smsa (co ma w sumie chyba każdy z takich portali), ale w przypadku blipa… wysyłamy wpis na numer w sieci Plus! Mi to leży bardzo, bo wtedy blipowanie nie kosztuje (5 złotych za pakiet 500 czy 1000 smsów miesięcznie).

OK, OK, ale teraz pytanie – jak się w tym wszystkim nie pogubić? I po co aż tyle tego wszystkiego?

I tu z pomocą przychodzą aplikacje, instalujemy na facebooku aplikację blipową (fb.blip.pl), na blipie włączamy synchronizację z twitterem i to wszystko. Możemy dowolnie skonfigurować sobie wtyczki – ja np. mam ustawione tak, że gdy dopiszę na końcu blipnięcia +fb to wpis doda się równocześnie na facebooka, jeśli dopiszę +t to również na twittera ;) Wygoda. Problem pozostaje tylko z ogarnianiem wiadomości z różnych portali naraz, ale tu przychodzą z pomocą inne rzeczy, typu hellotxt. Co do samego pisania to żeby nie chrzanić się z wchodzeniem na stronę można doinstalować chociażby BlipFox dla Firefoxa czy AirBlip. (Dla użytkowników Mixplusa – macie za darmo Facebook do końca miesiąca, dodatkowo po wrzuceniu pakietu można smsami publikować również na twitterze – polecam.)

Siłą tego typu stron są oczywiście użytkownicy, więc jak to mówią w języku lengłydż – give it a go! Spróbujcie zacząć choćby od blipa, zarejestrujcie się, dodajcie kilka osób do obserwowanych i piszcie. Gdybyście nie mieli od kogo zacząć to podaję niżej linki do siebie ;) (Ciekawe ile z tym wszystkim wytrzymam.)

A schodząc już z tego tematu to polecam najnowszy klip Rammstein. Do obejrzenia tutaj.

(Nie, nikt mi za to nie zapłacił.)

01 - kilka na firankach

02 - kilka pod żyrandolem

03 - i sama sprawczyni ogarniająca pranie ;)

Jako że gadżeciarz ze mnie nieziemski to nie mógłbym nie wspomnieć o nowym cacku Microsoftu, czyli o telefonie Windows Phone 7. Obraz i funkcjonowanie całego (moim zdaniem mocno nowatorskiego) urządzenia przedstawią wam poniższe filmiki, ja tylko jeszcze dorzucę, że cieszę się bardzo, że design takich urządzeń jak komórki idzie niesamowicie do przodu (menu WP7 wygląda rewelacyjnie!), oraz że dla osoby takiej jak ja, mającej konta na połowie portali społecznościowych, integracja z internetem i Facebookiem to świetny pomysł ;) Ciekawe tylko kiedy internet u naszych operatorów będzie kosztował tyle, żeby można było z tego swobodnie korzystać…

„Stylizujemy się na Hamerykę? Szkoda, że gdy odwracam głowę w kierunku okna Polska ulica jest taka szara ..”

„na tym teledysku powienien zostac sam town car z inna muzyka i by bylo naprawde co ogladać. Szacunek dla posiadacza (dobra szprycha i pasek)”

„pedałyy!”

Witki opadają. I jeszcze ten „promień słońca”.

Kolejna ciekawa rzecz – tym razem spoza kraju – to zbojkotowanie przez media watykańskie filmu „Avatar”, o którym ostatnio tak głośno. Ciężko sobie wyobrazić lepszą reklamę dla tej produkcji, to po pierwsze. Film podobał mi się (mimo dość przewidywalnej fabuły), jeśli chodzi o stronę wizualną, to szczęka opada, a język rozwija się na jakiś metr, ale jakoś nie dopatrzyłem się w tym wszystkim antyreligijnych przesłanek. Pozostaje tylko współczuć tym, którym film typu „Pocahontas w przyszłości” potrafi zachwiać tak silnie wiarą. Nie wyobrażam sobie, żebym miał zmienić swoje przekonania po obejrzeniu bajki.

Wracamy do nas.

Albo nie, właśnie dostałem na behance ciekawą wiadomość (cztery o tej samej treści, mówiąc precyzyjniej) od użytkownika z Chin:

Sorry„„Sorry„„
We have not freedom of speech.
There isn’t human rights in China.
no youtube
no twitter
no facebook
no wiki
no blogspot
no BBC
no vimeo
no flickr
no picasa
no blogger
no .cn
no .com.cn
no „„„
Who is the next ?
I’m cannot imagine.

Help us!

Thank you for your support!

Przykre. Zostawiam do przemyślenia.

Teraz już wracamy.

W sobotę kręciliśmy z Suchym film na jego egzamin. Tak wypadło, że zostałem bohaterem. Filmu będą dwie wersje, opowiada o fotografii i zjawisku, które w języku lengłydż określa się mianem abuse. Przy okazji, na potrzeby tego dokumentu, padło kilka fot, takie na szybko poniżej. Dziękujemy Hotelowi Centrum za wsparcie i użyczenie wnętrz!

Więcej pewnie w weekend na głównej, bo – póki co – kolokwia skutecznie wykłócają między sobą mój czas wolny.

Głupawa na maksa, polibuda wykańcza ludzi, poważnie, jak zapierdzielam 4/7 dni w tygodniu z przygotowywaniem się na laborki a resztę do czegoś innego to nie chce mi się nic, a na pewno ostatnią rzeczą jest aktualizowanie bloga. Tym bardziej, że nie mam czasu focić, a produkować dziesiątki słów jedno po drugim i o tym samym, jak czisburgery w mcdonaldsie, to bez sensu. Mieliśmy tu imprezę (biedna winda, biedny Musek), wielkie gotowanie, dziś podobno nawet śnieg spadł (wszędzie tylko nie na zaspie) i tyle. W każdym razie jak ktoś z Gdańska chciałby pofocić to ja z chęcią jak wygospodaruję jakiś czas.

Kurka, wypuszczają takiego 1dmk4 z kosmiczną czułością [już wiem na jaki następny aparat mam ochotę], mogliby coś podrasować w komórkach, bo z fajnego zdjęcia po kliknięciu zrobiła się kupa i tyle, ciąg zerojedynkowego szumu. Jedynki nie schowasz w kieszeni, a takie małe pstryki byłyby fajne, right?

Sezon weselny dobiegł końca, kolejne dwadzieścia kilka młodych par za mną, im więcej się tego dzieje tym ciężej mi to oceniać. To znaczy w każdym razie jedno – niedługo powinny się pojawić jakieś nowe foty, ciśnienie zelżało i tylko multum laborek itp. politechnicznych wymysłów skutecznie pozbawia mnie czasu wolnego. Stay tuned.

Zastanawiam się, czy nie bujnąć się na koncert Rammstein w marcu (Łódź, Arena), ktoś się pisze?

Jakoś tak jdrq z separtystów natchnął mnie do tego, żeby faktycznie jeszcze dalej pchnąć granice wordpressowania i trochę bardziej spersonalizować mojego bloga. Zdjęcia są teraz większe, jest mniej zbędnych rzeczy. Linki powędrowały na dół, archiwum do osobnej podstrony. Wpisy oglądamy teraz pojedynczo. Za jakiś czas powinien też działać nowy adres, blog.kamilwysocki.com

Niedługo powinien tu wpaść fotoreportaż ślubny, chociaż myślę o tym, żeby zrobić dla ślubów osobną podstronę, zobaczymy.

Jak wam się teraz podoba?

(Zdjęcie z okna, 4 rano.)