01

Relację wypada zacząć od standardowej foty z samolotu – skrzydła na tle nieba. I to tyle – podróż przebiegła bez problemów, godzina lotu z Warszawy i po wszystkim.

Pierwszy szok przeżyłem na lotnisku, gdzie próbowaliśmy uzyskać pomoc odnośnie zakupu biletu cOPENhagen card (3 dni na środki transportu plus Tivoli i muzea) – tu wszyscy, nawet ekipa sprzątająca, mówią po angielsku, więc nawet średnio rozgarnięta osoba, która chociaż trochę liznęła ten język, da sobie w Kopenhadze bez problemu radę. Wszelkie informacje czy też napisy w pociągach, metrze i autobusach są również podawane po angielsku. W trakcie całego pobytu nie spotkaliśmy osoby, która nie potrafiłaby mówić w języku lengłydż – no stress.

Drugi szok – gdzie się podziały auta? Ruch samochodowy w stolicy Danii jest po prostu śmiesznie mały, za to wszędzie są rowery. Miliony rowerów. Miliony milionów rowerów. Jeżdżą starzy, młodzi, brzydcy, ładni, mądrzy, głupi – po prostu wszyscy. Przy ulicy, na której mieszkaliśmy, szacunkowo stało koło kilkuset rowerów – a nie było to centrum miasta. Przy stacjach metra, dworcu itp. nie za bardzo da się zobaczyć parkingi samochodowe. Za to pełno jest rowerowych, gdzie rowery układa się piętrowo. Dodatkowo – chcesz parkować autem? Płacisz nawet pod własnym mieszkaniem!

02 Parking rowerowy przy stacji metra Kongens Nytorv

03

04

Trzeci szok – luzik i podejście do życia. Duńczykom nie spieszy się, siedzą sobie na ulicach, popijają piwko (o tym zaraz), spacerują całymi dniami. W dodatku chyba za punkt honoru postawili sobie pomaganie turystom – nawet bez pytania kilka razy byliśmy zaczepiani pytaniem „do you need help?” przy przeglądaniu map, na przystankach i w podobnych sytuacjach (pierwszy raz po 3 minutach od wyjścia z samolotu). O machaniu i pozdrawianiu turystów nie wspomnę. Byłem świadkiem kiedy pani z okienka biletowego rozłożyła pewnemu Japończykowi mapę Kopenhagi i poradziła którędy ma się udać, aby jak najmniej biegać z bagażami. Szansa na to, że dostanie się po twarzy jest naprawdę znikoma – chodziłem z aparatem po północy, jeździłem metrem i nikt nawet krzywo się nie spojrzał.

Czwarty i piąty szok – piwo i jego cena. Po pierwsze – pić tu można wszędzie nie narażając się na mandat. Przy kanale w pobliżu Islands Brygge wieczorami siedziało po kilkadziesiąt osób, na Nyhavn pewnie były to już setki, ludzie z piwem chodzili przy dworcu centralnym – i dla policji nie jest to żaden problem. Naprawdę nawalonego pana spotkaliśmy tylko raz, kiedy prosił nas o mapę – a warto wspomnieć, że był z zagranicy. Co do ceny piwa – szarpie polską kieszeń. 10-12 koron za piwko 0,33l to całkiem sporo, bo jest to około 5-6 złotych. Piwo w różnych przybytkach radości typu bary potrafi kosztować nawet i 35 koron za 0,5l (ok. 18 zł). Opłaca się je kupować w większej ilości – Duńczycy lubują się w promocjach typu „jeśli weźmiesz 2 piwa to 3 gratis” lub „drugie piwo za 20% ceny”. Oczywiście większość pija Carlsberga (czemu trudno się dziwić), my próbowaliśmy jeszcze Tuborga – również dobry. Da się znaleźć piwka po 4 korony za 0,33l – ale ciężko powiedzieć, żeby były jakoś specjalnie dobre.

Co warto zobaczyć? Na pewno Tivoli. Jest to dość spory park rozrywki, w którym jest całe wesołe miasteczko, mnóstwo lokali, ogromna scena, na której co piątek odbywają się koncerty, jezioro, pomosty, akwarium – cuda wianki. Nam szczególnie przypasowało kupno biletu multi-ride – cały dzień szaleliśmy na rollercoasterze i podobnych atrakcjach.

05 Tivoli, rollercoaster Demon

06 Tivoli, rollercoaster Demon nocą

07 Tivoli nocą

08 Tivoli nocą

09 Tivoli nocą, w tle widoczne Vertigo i rollercoaster Demon

10 W ramach piątkowego Friday Rock wystąpił zespół Dúné. Sądząc po tym, że nie byliśmy się w stanie zbliżyć do sceny na tyle, żeby ujrzeć muzyków, to zespół jest dość popularny w Danii.

11 Akwarium w Tivoli

12 Akwarium w Tivoli

13 Akwarium w Tivoli

14 Centrum miasta nocą, niedaleko jednego z wyjść z Tivoli

Nie wypada nie odwiedzić ulicy Nyhavn, położonej nad kanałem. Mnóstwo lokali plus ludzie siedzący na brzegu kanału i zacumowane statki równa się niesamowity klimat.

15 Nyhavn

16 Nyhavn

17 Nyhavn

18 Nyhavn

Będąc na Nyhavn warto wyłożyć 40 koron na rejs barką po kanałach – trwa on koło godziny, a pozwala zobaczyć z wody ciekawe dzielnice i miejsca Kopenhagi.

19 Łódka na kanale przy dzielnicy Christania. Co ciekawe - jest to dzielnica hipisowska w dużej mierze wyjęta spod prawa, polecam poczytać o niej trochę w internecie.

20 Widok z barki

21 Widok z barki

22 Widok z barki

23 Widok z barki

24 Widok z barki

25 Widok z barki; ludzie opalający się w pobliżu plaży

26 Widok z barki; ludzie na plaży w Kopenhadze

27 Widok z barki; bar w pobliżu plaży

28 Widok z barki

Kopenhaga to całkiem pokaźna baza kulturowa i muzealna, przy czym trzeba tu zaznaczyć, że są to muzea, w których można nacieszyć oko, przeprowadzać doświadczenia, co nieco obejrzeć i tak dalej, więc nie ma miejsca ani czasu na nudę.

29 Carlsberg Glyptotek - muzeum sztuki ufundowane przez browar Carlsberg. Zawiera rzeźby cywilizacji różnych epok, obrazy - większość z nich pochodzi z prywatnej kolecji syna założyciela browaru Carlsberg.

30 Muzeum zoologiczne. Prócz mnóstwa fantastycznych eksponatów zawiera ekspozycje trójwymiarowe, gwarantuje możliwość przeprowadzenia ciekawych doświadczeń z użyciem mikroskopu. Dodatkowo górne piętro poświęcone jest ewolucji i poza dowodami na ewolucję znajdziemy tam m.in. mnóstwo szkieletów (w tym wielorybów) oraz rekonstrukcję pokoju Darwina.

31 Akwarium w Kopenhadze, jedna z sal

32 Konik morski

33 Ryby w akwarium w Kopenhadze

Największa zaleta Kopenhagi – kobiety. Jako że jestem estetą, nie mogłem nie zauważyć, że tych pięknych jest więcej, niż tych nieco mniej pięknych, za to o bogatym wnętrzu ;) Jeżdżą na rowerach, poubierane są kobieco (sukienki, a jeśli spodnie to tylko krótkie). Mają tylko jedną wadę – japonki. Jakoś nie mogę się przekonać do takiego „obuwia”, ale podobno nie można mieć wszystkiego. Ta część relacji fotograficznej jest specjalnie dedykowana Sowie.

34

35

36

37 "Pocałunek w policzek 5 koron, pocałunek w dłoń 7 koron"

38

39

40 A te dziewczęta ucieszyły się ze zdjęcia bardzo ;)

41 Na Nyhavn

42 Na Nyhavn

43 Na Nyhavn

44 Przy barkach na Nyhavn

45 A to zdjęcie zostało zrobione podczas przeprawy kanałem w dzielnicy Christania i moim zdaniem obrazuje całą Danię - luz, kanały, kobieta, kwiatki, rower. I japonki.

46 Dziewczyny cumują łódkę. Co ciekawe w niektórych dzielnicach mieszkańcy mają własne łódki zacumowane tuż pod blokiem - i sądząc po ruchu na kanale chętnie z nich korzystają.

47 Nieopodal jednej z plaż.

48

49

50 Rowerzystki przy stacji metra Islands Brygge, niedaleko naszego hotelu.

51 Przy wejściu do Tivoli od strony dworca głównego.

52

53

54 Przed sceną podczas jednego z koncertów.

55

56

57 Na Nyhavn

58

59 Turystki.

[caption id="" align="aligncenter" width="798" caption="60"][/caption]

61 Na Nyhavn.

62 Coś dla fanów Guns'n'Roses.

63

64

65 Dziewczyny opalają się w parku (Frederiksberg, jeśli mnie pamięć nie myli)

66

67

68 Niania (mama?) na stacji metra.

69

70

71

72

73 A to moje ulubione zdjęcie z tego zestawu. Pani była przepiękna, jednak nie udało mi się zrobić dobrego zdjęcia. To podoba mi się najbardziej, bo zostawia duże pole do domysłów - za te kilka lat będę pamiętał już tylko sytuację i zarys, a nie osobę ;)

Spragnionych większej ilości zdjęć rowerzystek i rowerzystów zapraszam na Cycle Chic, blog poświęcony modzie rowerowej z Kopenhagi.

Poniżej pozostałe zdjęcia z Cph, które trudno zakwalifikować do jakiejkolwiek kategorii.

74

75 "Plaże" miejskie w Kopenhadze mają postać dużych kuwet z piaskiem, więc z typowymi nadmorskimi plażami mają niewiele wspólnego, ale i tak cieszą się popularnością.

76 Zauważyłem, że Duńczycy bardzo lubią tatuaże. Bardzo dużo osób ma choć jeden mały. Na stopie, dłoni, palcu - ale ma.

77 S-tog, taka SKMka ;)

78 Pan zaniemógł po piątkowej nocy.

79

80

81 Święty Mikołaj na wakacjach.

82

83

84 Budka z polskim jedzeniem. 5 pierogów za 45 koron (około 24 złotych) - lepiej zjeść coś w domu ;)

85 Kolejny polski akcent - statek Pogoria.

86

87

88

89 Żaglówki w porcie.

90

91

92 Nie mogłem się powstrzymać, ta okładka w takim formacie rzucała się w oczy ;)

Nie udało się nam zobaczyć syrenki – podobno pojechała w jakieś tournée po świecie. Żeby odbić sobie jej brak w niedzielę udaliśmy się do Malmö w Szwecji. W porównaniu do Danii było tam pusto i wietrznie. Za to most Øresundsbron robił wrażenie.

93

94 Rowery i rowerzystki również były - ale ani tak ładne, ani w takich ilościach jak w Danii.

95

96

97 Øresundsbron

98

99 Stapelbäddsparken, skatepark w Malmö

100 Szwedzi nie wiedzą, że to się robi bez ubrań ;)

101 Na promie powrotnym do Danii. Pamiętam głównie wiatr.

I tak upłynęło te kilka miłych dni w Danii. Pewne jest jedno – jeszcze tam wrócę, choćbym miał wieźć kratę Lecha w bagażu ;)

102

Będzie nam trzeba:
- 4 pomidory
- ogórek zielony długi
- papryka (podobno najlepiej zielona, ale z braku laku…)
- czarne oliwki (fajne są, pachną jak porzeczki)
- serek feta, favita etc.
- 1 kostka
- sałata
- czerwona cebula (koniecznie!)
- sos sałatkowy grecki marki Prymat (plus woda i olej w ilości łyżek po trzy)

(STUDENCI! Podpowiem, że tylko sałaty i sosu nie udało mi się kupić w Biedronce.)

Na początek w kostkę kroimy pomidory i ogórek (uprzednio wypada je umyć, bo nie wiadomo, co z nimi robiła pani z zieleniaka).

01

02

03

Następnie płuczemy sałatę i delikatnie w paluszkach rwiemy ją na małe kawałeczki (nie wolno kroić, magia wtedy ucieka!).

04

Następnie kroimy w krążki czerwoną cebulę (czyli po prostu kroimy ją w poprzek i wypychamy paluszkiem to takie brzydkie białe w środku).

05

06

Przyszła pora na oliwki. Najpierw je wąchamy – pachną jak porzeczki! (Ciekawe, czy dałoby radę zrobić z nich wino, wino porzeczkowe jest dobre!) Następnie, w zależności od tego, czy jesteśmy hardkorem, albo je kroimy na trzy-cztery, albo nie. Ja jestem hardkorem i pokroiłem. (Swoją drogą za poniższe zdjęcie Agata powinna dostać fotograficznego Oskara, pachnie Grecją!)

07

Możemy teraz pokroić w kostkę ser feta i wrzucić go do miski. Z racji tego, że krojenie sera feta skończyło się uwaleniem niemożebnym całej kuchni – zdjęć nie będzie. Uwaga – jeśli nie jesteś fetomaniakiem to ten punkt przenosimy na koniec, czytaj dalej!

Tworzymy dressing do sałatki korzystając ze wspomnianego sosu Prymat. Wsypujemy go do szklanki, dodajemy trzy łyżki duże (stołowe?) wody, trzy oleju i ewentualnie kapkę octu winnego do smaku (sprawdzone, działa). Dresujemy naszą sałatkę.

08

W tym miejscu wypada przeprosić was za to, że pichcimy w garnku a nie w misce… Niestety, bezczelny Paskal zabrał moją miskę do programu.

I tu cię mam, drogi czytelniku! Zapomniałeś o papryce! Szybciutko kroimy ją w paski i dorzucamy.

09

No i – voila! Sałatka gotowa. Prawda, że wygląda apetycznie?

10

Ok, może nie do końca, ale gwarantuję, że smakuje niesamowicie! Paskal obiecał mi, że niedługo zdradzi sekret mieszania sałatki tak, by ser feta nie rozlatywał się po całej misce. Update: Paskal się odezwał, oczywiście fetę dodajemy na końcu, gdy pomieszamy wszystkie warzywa, chyba że jesteśmy takim fetomaniakiem, jak ja i lubimy, jak wszystko jedzie fetą.

Oto zdjęcie zadowolonego smakosza.

11

Dzisiejsze zdjęcia sponsoruje Agata, prezentera w koszulkę ubrał jego brat (sorry bro, niechcący, wpadnij na rolki w weekend to odbierzesz), natomiast składniki ufundował budżet rodziców (talent kulinarny mam po mamie).

Dziękuję serdecznie, już tylko nutka na lepsze trawienie:

Mikroblog – to rodzaj dziennika internetowego, w którym głównym nośnikiem informacji są krótkie wpisy mające zazwyczaj długość jednego zdania. Tak jak zwykłe blogi, mikroblog może oprócz wpisów tekstowych zawierać zdjęcia, klipy dźwiękowe czy filmowe; może byc dostępny dla każdego lub wąskiej grupy wyselekcjonowanych przez autora czytelników.^[1][2]

Główną ideą mikroblogów jest przekazywanie informacji, o czynności jaką się w danej chwili wykonuje, krótkich przemyśleń lub planów, które ma się zamiar zrealizować w najbliższym czasie. Możliwe jest także prowadzenie konwersacji pomiędzy użytkownikami, przy użyciu wpisów.

Chcesz puścić linka do teledysku? Wpisujesz linka, klikasz wyślij – pyk, wszyscy znajomi na portalu go widzą. Chcesz się spytać o to, jak się ubrać albo co jest modne? Piszesz „#moda Czarne kozaczki i białe portki?” – pyk, użytkownicy kanału #moda odpowiedzą ci (pod warunkiem, że nie piszesz głupot takich, jak ten mój przykładowy wpis). Przykładów można by mnożyć i mnożyć… Jesteś na imprezie? Puszczasz smsa pod numer serwisu „Dobra biba, XXX zaprasza, DS5″ – pyk, masz gości. (Do smsów wrócę potem, bo blip pod tym względem jest rewelacyjny.)

Najbardziej znanym systemem, od którego wszystko się zaczęło, jest twitter. Jest to zagraniczny portal i jego zaletą jest to, że można subskrybować kanały praktycznie wszystkiego, czego się da – czasopism, gwiazd, osób prywatnych, newsów z różnych dziedzin. Z tego też magicznego powodu subskrybuję na twitterze blogi fotografów, ciekawych osobistości ze świata seriali i tym podobne (chociaż liczba mnoga to, przyznaję, nadużycie – z twittera korzystam najkrócej ;)). Twittera mają też m.in. Platforma Obywatelska i Gazeta Wyborcza.

Drugi, z systemów, który mi leży najbardziej to blip. Raz, że jest polskim tworem, więc ma polskich użytkowników i współpracuje z gadu-gadu.pl, dwa, że ma jedną fajną – w każdym razie dla mnie – opcję, bo żeby zaktualizować status możemy wysłać smsa (co ma w sumie chyba każdy z takich portali), ale w przypadku blipa… wysyłamy wpis na numer w sieci Plus! Mi to leży bardzo, bo wtedy blipowanie nie kosztuje (5 złotych za pakiet 500 czy 1000 smsów miesięcznie).

OK, OK, ale teraz pytanie – jak się w tym wszystkim nie pogubić? I po co aż tyle tego wszystkiego?

I tu z pomocą przychodzą aplikacje, instalujemy na facebooku aplikację blipową (fb.blip.pl), na blipie włączamy synchronizację z twitterem i to wszystko. Możemy dowolnie skonfigurować sobie wtyczki – ja np. mam ustawione tak, że gdy dopiszę na końcu blipnięcia +fb to wpis doda się równocześnie na facebooka, jeśli dopiszę +t to również na twittera ;) Wygoda. Problem pozostaje tylko z ogarnianiem wiadomości z różnych portali naraz, ale tu przychodzą z pomocą inne rzeczy, typu hellotxt. Co do samego pisania to żeby nie chrzanić się z wchodzeniem na stronę można doinstalować chociażby BlipFox dla Firefoxa czy AirBlip. (Dla użytkowników Mixplusa – macie za darmo Facebook do końca miesiąca, dodatkowo po wrzuceniu pakietu można smsami publikować również na twitterze – polecam.)

Siłą tego typu stron są oczywiście użytkownicy, więc jak to mówią w języku lengłydż – give it a go! Spróbujcie zacząć choćby od blipa, zarejestrujcie się, dodajcie kilka osób do obserwowanych i piszcie. Gdybyście nie mieli od kogo zacząć to podaję niżej linki do siebie ;) (Ciekawe ile z tym wszystkim wytrzymam.)

A schodząc już z tego tematu to polecam najnowszy klip Rammstein. Do obejrzenia tutaj.

(Nie, nikt mi za to nie zapłacił.)

01 - kilka na firankach

02 - kilka pod żyrandolem

03 - i sama sprawczyni ogarniająca pranie ;)

Jako że gadżeciarz ze mnie nieziemski to nie mógłbym nie wspomnieć o nowym cacku Microsoftu, czyli o telefonie Windows Phone 7. Obraz i funkcjonowanie całego (moim zdaniem mocno nowatorskiego) urządzenia przedstawią wam poniższe filmiki, ja tylko jeszcze dorzucę, że cieszę się bardzo, że design takich urządzeń jak komórki idzie niesamowicie do przodu (menu WP7 wygląda rewelacyjnie!), oraz że dla osoby takiej jak ja, mającej konta na połowie portali społecznościowych, integracja z internetem i Facebookiem to świetny pomysł ;) Ciekawe tylko kiedy internet u naszych operatorów będzie kosztował tyle, żeby można było z tego swobodnie korzystać…

No i nie było mnie przez chwilę w mieście, teraz wracam i co? I pod blokiem wytyczyli już plac budowy. Fakt, że na salę sportową miejsce jest okej – jeszcze 10 lat temu biegaliśmy po tej łące z Olkiem i napitalaliśmy w nogę od południa do wieczora. Z przerwą na Dragon Ball, oczywiście. Tutaj pękały pod kołami samochodów pierwsze piłki. Miejsce ma potencjał. Teraz będziemy za to mogli pograć w squasha z Ważnymi Tego Miasta ;) Cóż, historie przychodzą i odchodzą. Ciekawe, czy Olek pamięta.

Będąc przy kumplach – obejrzałem trzy sezony serialu „Skins”. Tak – tego, w którym piją, palą, ćpają, uprawiają seks i niewiele więcej (teoretycznie) poza tym. Jest świetny! W każdym razie dwa pierwsze rozdziały, bo trzeci nie robi już takiego wrażenia. Trzeci (i czwarty, od niedawna) ma za to Effy – chodzące źródło inspiracji dla fotografa ;) Polecam serdecznie.Swoją drogą, nie wiem kto przetłumaczył tytuł „Skins” na „Kumple”, przecież to się kompletnie nie klei, to raz, a dwa, że nie wydaje mi się, żebyśmy kiedykolwiek mogli go w Polsce zobaczyć.

edit: Może jestem stary i nie na czasie ale obejrzyjcie to…

Ręce, kurka, opadają. Polski szołbyznes. Lans na każdym ryju jaki tylko nie schodzi z pierwszych stron gazet.

Polecam najlepiej to podsumowujący kawałek OSTRa, „Ty sobie możesz” (co bardziej wrażliwych na brzydkie słowa proszę o zaprzestanie słuchania).

btw. Dobry artykuł, „Wyznania paparata”.

Ołłł je.

Szczerze mówiąc to wtedy pewien byłem, że potrwa to góra miesiąc i mi się znudzi, ale jak widać ciągnie się to jakoś dalej. Tak po prawdzie to zdążyłem to polubić, dużej motywacji dostarczają mi statystyki (średnio 100 osób dziennie). To fantastyczne! Zakładając, że 70% z was jest tu raz i tylko przypadkiem to bardzo mi przyjemnie pisać dla tej trzydziestki, która stale mnie odwiedza, dzielić się z wami przemyśleniami. Często gęsto za bardzo się użalałem (sam rzadko lubię takie rzeczy czytać u innych osób – wyjątkowo gdy są dobrze napisane), czego właściwie żałuję. W domyśle to nie miało być miejsce na użalanie się tylko na przemyślenia. Widać – nie zawsze można.

Przez ten ostatni rok u mnie wydarzyło się mnóstwo rzeczy. Fotograficznie przeszedłem niezłą drogę, sam czuję, że teraz focę trochę bardziej świadomie, ale zdaję sobie sprawę z braków i mam zamiar nad nimi popracować. Porównując swoje nowe sesje do starych – niebo a ziemia. Wypadałoby podziękować moim rodzicom za umożliwienie mi takiego rozwoju – jesteście fantastyczni! Podziękowania należą się także tym, którzy cierpliwie mi pozowali – Ani z Gdyni, Iwowi, Kasi, Klaudii, Magdalence, Monice, Nikoli, Oli, wszystkim przypadkowym i nieprzypadkowym osobom, parom młodym – to tak w kolejności alfabetycznej, żeby nie było wyróżniania, dużo nauczyłem się od każdego z was. Udzielam się fotograficznie na kilku stronach poza moją własną i tym blogiem, by daleko nie szukać – viewbook, digart, uber.

Prywatnie zmieniło się mnóstwo. Poznałem sporo nowych osób, z niektórymi chciałbym się przyjaźnić (nie zawsze się da), o niektórych chciałbym zapomnieć, wszystkim poświęcić więcej czasu. Starym znajomym też nie zawsze jestem w stanie się poświęcić, za co przepraszam, mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczycie. Zdążyłem się w tym czasie przywiązać do pewnej osoby, szkoda, że nieodpowiednio, teraz wolałbym o tym wszystkim zapomnieć. Pozdrowić chciałbym również tych, z którymi znam się tylko na odległość (mam nadzieję, że to tylko do czasu ;)), szczególnie Tosię (za wszystko :*), Konrada (mógłbyś tu wpadać częściej! ;)), Chrisa (który często komentuje moje wypociny i zdjęcia na uber.com) i Anię Z. (ciebie szczególnie :*). Za specjalne wsparcie od samego początku dziękuję niev’owi :D Za wiele wspólnych foceń Tomaszowi :)

Na osobny akapit zasługują podziękowania dla mojego przyjaciela Marcina. Dzięki stary, wiesz za co.

Jestem w trakcie matur, próbuję na Politechnikę Gdańską. A potem? Potem nie wiem.

Jeśli chodzi o samego wordpressa, widać lekki postęp – stare wpisy, wstyd się przyznać, były dość pierdołowate. Staram się ogarnąć jakoś język pisany. Staram się używać go [wordpressa] w dobrych celach, choć czasami często kusi, by ponabijać się z czyjejś głupoty (raz mi się zdarzyło)…

Na koniec życzę sobie i wam, abyście mieli tu okazję oglądać coraz to lepsze zdjęcia, czytać coraz to bardziej sensowne wpisy i mogli zaobserwować coraz to więcej komentarzy (a to już zależy tylko od was). Kolejnego roku!

(Wpis jest nie tylko rocznicą, jest także okrągłym numerkiem – jest to 100 wpis z kolei.)

Na koniec Bitter Sweet Symphony, taki utwór o wszystkim.